บทที่21

“ที่จริง…ข้าควรจะเกลียดพี่ เกลียดพี่ที่จากข้าไปโดยไม่แม้แต่กล่าวคำร่ำลา เกลียดพี่ที่ทิ้งข้าไว้เพียงลำพังในบ้านสกุลไป๋! แต่ทันทีที่ข้าพบพี่อีกครั้ง ข้าก็รู้ว่าข้าไม่สามารถเกลียดพี่ได้เลย“

ไป๋เซียว ค่อย ๆ คลายกำปั้นที่กำแน่นของตนออก พร้อมกับเดินเข้าไปหาไป๋หยาน

“ก่อนหน้านี้ เหตุใดพี่ไม่พาข้าไปก

บทที่22

“แล้ว…”สายตาของไป๋เซียวค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา“ความห่วงใยของท่านตา และท่านลุงกลับไร้ค่า ท่านทั้งสองมอบยาเม็ดจิตวิญญาณอันล้ำค่าทั้งหมดให้กับท่านแม่! ทว่าท่านแม่ … กลับไม่คำนึงถึงสิ่งใด นางส่งมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่ท่านพ่อจนหมดสิ้น !“

เพื่อที่จะซื้อยาเม็ดจิตวิญญาณเหล่านั้น บ้านสกุลหลานไม่

บทที่23

ไป๋หยานอยากจะหัวเราะให้กับถ้อยคำที่ไร้ยางพวกนี้“ข้าเองก็เพิ่งจะรู้ในวันนี้ว่า ข้าเป็นสายเลือดสกุลไป๋ ที่ผ่านมาข้านึกว่าท่านเป็นพ่อเลี้ยงของข้าเสียอีก“

“โอหัง!”ไป๋เฉิงเซียงตบโต๊ะด้วยความโกรธ“นางเด็กเนรคุณ เจ้ากล้าบอกว่าข้าเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าได้อย่างไร?วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง เจ้ามันเด็กไม่