บทที่20

ไป๋เฉิงเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า“อย่างไรเสียนางก็ยังเป็นบุตรสาวของข้า ที่ข้าพูดออกมานั้นก็ด้วยความโกรธ หากนางคิดกลับใจ ข้าก็ยินดีให้อภัยนางสำหรับความผิดพลาดในอดีต“

มิใช่ว่า ไป๋เฉิงเซียง จะไม่มีความรู้สึกผูกพันกับลูก ๆ ทว่าสิ่งที่ไป๋หยานกระทำในเวลานั้น ทำให้เขาไม่สามารถพูดอะไรได้มากนั

บทที่21

“ที่จริง…ข้าควรจะเกลียดพี่ เกลียดพี่ที่จากข้าไปโดยไม่แม้แต่กล่าวคำร่ำลา เกลียดพี่ที่ทิ้งข้าไว้เพียงลำพังในบ้านสกุลไป๋! แต่ทันทีที่ข้าพบพี่อีกครั้ง ข้าก็รู้ว่าข้าไม่สามารถเกลียดพี่ได้เลย“

ไป๋เซียว ค่อย ๆ คลายกำปั้นที่กำแน่นของตนออก พร้อมกับเดินเข้าไปหาไป๋หยาน

“ก่อนหน้านี้ เหตุใดพี่ไม่พาข้าไปก

บทที่22

“แล้ว…”สายตาของไป๋เซียวค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา“ความห่วงใยของท่านตา และท่านลุงกลับไร้ค่า ท่านทั้งสองมอบยาเม็ดจิตวิญญาณอันล้ำค่าทั้งหมดให้กับท่านแม่! ทว่าท่านแม่ … กลับไม่คำนึงถึงสิ่งใด นางส่งมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่ท่านพ่อจนหมดสิ้น !“

เพื่อที่จะซื้อยาเม็ดจิตวิญญาณเหล่านั้น บ้านสกุลหลานไม่