หยินเหลียงเช็งต้องเผชิญกับช่วงเวลาอันแสนขื่นขริงในฐานะคนไข้ เมื่อเธอต้องเข้ารับการผ่าตัดทำเด็กหลอดแก้วหรือ IVF เป็นครั้งที่สาม ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกของแพทย์ผู้รักษา คำสั่งที่ไร้ซึ่งความเห็นใจทำให้เธอต้องฝืนทนต่อความอับอายทางกายอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ความเจ็บปวดจากการผ่าตัดจะไม่ใช่สิ่งที่ทรมานที่สุดสำหรับเธอ แต่การเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มกระบวนการที่ต้องเผชิญกับเข็มและการจัดการต่าง ๆ กลับเป็นบททดสอบที่หนักหน่วงและกัดกินใจเธออย่างยิ่ง เรื่องราวที่สะท้อนถึงความพยายามและความบอบช้ำในหัวใจของหญิงสาวที่ต้องแบกรับภาระทางร่างกายและอารมณ์ท่ามกลางกาลเวลาที่ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ