บทที่19

หยูฮูหยินไม่คิดเลยว่า จากกันแค่เพียงหกปี เด็กสาวผู้นี้จะกลายเป็นคนดื้อรั้น และน่าชิงชังได้ถึงเพียงนี้ นางรู้สึกโมโหเป็นกำลัง กระทั่งน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา

“ข้านี่มันโง่จริง ๆ เอาแต่ห่วยใยลูกหมาป่า*เช่นเจ้ามานานหลายปี ที่สุดแล้วกลับต้องมาพบกับความอกตัญญูเช่นนี้ เอาล่ะ เฉิงเซียง ในเมื่อบุตรสาวข

บทที่20

ไป๋เฉิงเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า“อย่างไรเสียนางก็ยังเป็นบุตรสาวของข้า ที่ข้าพูดออกมานั้นก็ด้วยความโกรธ หากนางคิดกลับใจ ข้าก็ยินดีให้อภัยนางสำหรับความผิดพลาดในอดีต“

มิใช่ว่า ไป๋เฉิงเซียง จะไม่มีความรู้สึกผูกพันกับลูก ๆ ทว่าสิ่งที่ไป๋หยานกระทำในเวลานั้น ทำให้เขาไม่สามารถพูดอะไรได้มากนั

บทที่21

“ที่จริง…ข้าควรจะเกลียดพี่ เกลียดพี่ที่จากข้าไปโดยไม่แม้แต่กล่าวคำร่ำลา เกลียดพี่ที่ทิ้งข้าไว้เพียงลำพังในบ้านสกุลไป๋! แต่ทันทีที่ข้าพบพี่อีกครั้ง ข้าก็รู้ว่าข้าไม่สามารถเกลียดพี่ได้เลย“

ไป๋เซียว ค่อย ๆ คลายกำปั้นที่กำแน่นของตนออก พร้อมกับเดินเข้าไปหาไป๋หยาน

“ก่อนหน้านี้ เหตุใดพี่ไม่พาข้าไปก