บทที่18

คนทั่วไปที่ได้พบเห็นต่างคิดไปว่า ไป๋หยานเพียงแค่สมถะขึ้น เนื่องจากการตายของมารดา หากแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความจริงที่ซ่อนอยู่นั้นจะล้ำลึกกว่าที่คิดกันมากนัก

“พวกเจ้าอย่าได้ฟังถ้อยคำไร้สาระของนาง!”ไป๋จื่อไม่เสแสร้งแสดงตัวเป็นคนดีอีกต่อไป นางเท้าสะเอวพลางกล่าวออกมาด้วยความโกรธ“เสียแรงที่ข้าเมตตา

บทที่19

หยูฮูหยินไม่คิดเลยว่า จากกันแค่เพียงหกปี เด็กสาวผู้นี้จะกลายเป็นคนดื้อรั้น และน่าชิงชังได้ถึงเพียงนี้ นางรู้สึกโมโหเป็นกำลัง กระทั่งน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา

“ข้านี่มันโง่จริง ๆ เอาแต่ห่วยใยลูกหมาป่า*เช่นเจ้ามานานหลายปี ที่สุดแล้วกลับต้องมาพบกับความอกตัญญูเช่นนี้ เอาล่ะ เฉิงเซียง ในเมื่อบุตรสาวข

บทที่20

ไป๋เฉิงเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า“อย่างไรเสียนางก็ยังเป็นบุตรสาวของข้า ที่ข้าพูดออกมานั้นก็ด้วยความโกรธ หากนางคิดกลับใจ ข้าก็ยินดีให้อภัยนางสำหรับความผิดพลาดในอดีต“

มิใช่ว่า ไป๋เฉิงเซียง จะไม่มีความรู้สึกผูกพันกับลูก ๆ ทว่าสิ่งที่ไป๋หยานกระทำในเวลานั้น ทำให้เขาไม่สามารถพูดอะไรได้มากนั