บทที่17

ครั้นถูกยามที่เฝ้าประตูขัดขวางไม่ให้เข้าบ้าน ไป๋หยานก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด นางเพียงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สร้างแรงกดดันให้แก่เขามากขึ้น

“จางเหยา…ลูกเขยของพ่อบ้านสกุลไป๋ เจ้าได้เข้ามาทำงานในบ้านหลังนี้ก็ด้วยการชักนำจากพ่อตาของเจ้า เช่นนั้นเจ้าจึงเชื่อฟังเพียงหยูฮูหยินมารดาของหยูหรงเท่านั

บทที่18

คนทั่วไปที่ได้พบเห็นต่างคิดไปว่า ไป๋หยานเพียงแค่สมถะขึ้น เนื่องจากการตายของมารดา หากแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความจริงที่ซ่อนอยู่นั้นจะล้ำลึกกว่าที่คิดกันมากนัก

“พวกเจ้าอย่าได้ฟังถ้อยคำไร้สาระของนาง!”ไป๋จื่อไม่เสแสร้งแสดงตัวเป็นคนดีอีกต่อไป นางเท้าสะเอวพลางกล่าวออกมาด้วยความโกรธ“เสียแรงที่ข้าเมตตา

บทที่19

หยูฮูหยินไม่คิดเลยว่า จากกันแค่เพียงหกปี เด็กสาวผู้นี้จะกลายเป็นคนดื้อรั้น และน่าชิงชังได้ถึงเพียงนี้ นางรู้สึกโมโหเป็นกำลัง กระทั่งน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา

“ข้านี่มันโง่จริง ๆ เอาแต่ห่วยใยลูกหมาป่า*เช่นเจ้ามานานหลายปี ที่สุดแล้วกลับต้องมาพบกับความอกตัญญูเช่นนี้ เอาล่ะ เฉิงเซียง ในเมื่อบุตรสาวข