บทที่16

“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ตีพวกเขาให้ตายไปเลย!”ไป๋หยานเลิกคิ้ว ดูเหมือนนางจะลืมคำสั่งของตนเองที่กล่าวไว้เมื่อครู่เสียสนิท “เจ้าสังหารพวกเขาได้เลย อย่างไรเสียแม่ก็จะรับผิดชอบเรื่องนี้แทนเจ้าเอง ส่วนเจ้าก็ยังมีอาจารย์ตา เจ้าจงกลับไปที่เกาะศักดิ์สิทธิ์ พวกท่านจะเป็นที่พึ่งพาให้เจ้าได้!“

ผู้ใดกล้าท

บทที่17

ครั้นถูกยามที่เฝ้าประตูขัดขวางไม่ให้เข้าบ้าน ไป๋หยานก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด นางเพียงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สร้างแรงกดดันให้แก่เขามากขึ้น

“จางเหยา…ลูกเขยของพ่อบ้านสกุลไป๋ เจ้าได้เข้ามาทำงานในบ้านหลังนี้ก็ด้วยการชักนำจากพ่อตาของเจ้า เช่นนั้นเจ้าจึงเชื่อฟังเพียงหยูฮูหยินมารดาของหยูหรงเท่านั

บทที่18

คนทั่วไปที่ได้พบเห็นต่างคิดไปว่า ไป๋หยานเพียงแค่สมถะขึ้น เนื่องจากการตายของมารดา หากแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความจริงที่ซ่อนอยู่นั้นจะล้ำลึกกว่าที่คิดกันมากนัก

“พวกเจ้าอย่าได้ฟังถ้อยคำไร้สาระของนาง!”ไป๋จื่อไม่เสแสร้งแสดงตัวเป็นคนดีอีกต่อไป นางเท้าสะเอวพลางกล่าวออกมาด้วยความโกรธ“เสียแรงที่ข้าเมตตา