บทที่15

“ลูกรัก…เจ้าคิดว่าคนบ้านสกุลไป๋พวกนั้น มีคุณสมบัติคู่ควรพอที่จะพบเจ้ากระนั้นหรือ?”บนถนนที่คึกคักขวักไขว่ ไป๋หยานหยุดยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน นางจ้องมองใบหน้าเล็กอ่อนเยาว์ของบุตรชาย

ไป๋เสี่ยวเฉินเลิกคิ้วขึ้น แม้จะยังเยาว์วัย“นอกจากน้าชายแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดที่มีคุณสมบัติเหมาะสมพอที่จะพบข้า”

“เมื่อเ

บทที่16

“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ตีพวกเขาให้ตายไปเลย!”ไป๋หยานเลิกคิ้ว ดูเหมือนนางจะลืมคำสั่งของตนเองที่กล่าวไว้เมื่อครู่เสียสนิท “เจ้าสังหารพวกเขาได้เลย อย่างไรเสียแม่ก็จะรับผิดชอบเรื่องนี้แทนเจ้าเอง ส่วนเจ้าก็ยังมีอาจารย์ตา เจ้าจงกลับไปที่เกาะศักดิ์สิทธิ์ พวกท่านจะเป็นที่พึ่งพาให้เจ้าได้!“

ผู้ใดกล้าท

บทที่17

ครั้นถูกยามที่เฝ้าประตูขัดขวางไม่ให้เข้าบ้าน ไป๋หยานก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด นางเพียงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สร้างแรงกดดันให้แก่เขามากขึ้น

“จางเหยา…ลูกเขยของพ่อบ้านสกุลไป๋ เจ้าได้เข้ามาทำงานในบ้านหลังนี้ก็ด้วยการชักนำจากพ่อตาของเจ้า เช่นนั้นเจ้าจึงเชื่อฟังเพียงหยูฮูหยินมารดาของหยูหรงเท่านั