ตอน 120
กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์
บทที่120
สัตว์อสูร?
ทุกคนต่างก็หันไปทางแมวน้อยที่นั่งอยู่บนไหล่ของไป๋เซียวอย่างประหลาดใจ
“เมี้ยว”แมวน้อยเลียอุ้งเท้าของมัน ตาสีฟ้าใสของมันราวกับฤดูใบไม้ผลิ
ข้าเป็นแค่แมวธรรมดา ๆ ไม่เข้าใจเรื่องที่เจ้าพูดกันเลยแม้แต่น้อยแผล่บ ๆ
“แมวนั่นดูเหมือนแมวขาวธรรมดา ๆ ไม่เห็นจะเหมือนสัตว์อสูรที่ตรงไหน คำพูดของ
ตอน 121
บทที่121
หยูหรงกำลังมึนงงไปหมด ครั้นได้ยินถ้อยคำขู่กรรโชกรีดไถจากคนบ้านสกุลเฉียน นางก็โกรธจัด กระทั่งโพล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด
“อย่ามาขู่กรรโชกข้าเสียให้ยากเลย ข้าคืนยาเม็ดจิตวิญญาณนั่นให้พวกเจ้าไปหมดแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังมาถามหามันอีก“
ขณะที่หยูหรงอ้าปาก หัวใจของหยูฮูหยินผู้เฒ่าก็เต้นไม่เป็นจังหวะ
ตอน 122
บทที่122
ความเฉลียวฉลาดของไป๋เสี่ยวเฉินดูอย่างไรก็ไม่เหมือนเด็ก5ขวบ!
“หม่ามี้”ไป๋เสี่ยวเฉินกระพริบตาที่แลดูไร้เดียงสาของเขา“เมื่อครู่ป้าฉู่ไปที่นั่นทันเวลาพอดี หม่ามี้สั่งให้ป้าฉู่ไปใช่มั้ย?”
ไป๋เซียวตกตะลึงเขาหันมามองมาม่าฉู่อีกครั้ง
มาม่าฉู่ เป็นคนของหอบุปผา เหตุใดเฉินเอ๋อจึงใช้คำว่า“สั่ง?”
“เสี่ย