ตอน 106
กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์
บทที่106
ไป๋หยานรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย นางเผลอแตะริมฝีปากของตน
ทว่านั้นกลับยิ่งดึงดูดความสนใจของเด็กชายไป๋เสี่ยวเฉินเห็นริมฝีปากของไป๋หยานมีร่องรอยแตกก็โกรธจัดขึ้นมาทันที “เจ้าจอมวายร้ายนั่น กัดหม่ามี้อีกแล้วเหรอ?”
“ไม่มีอะไร”
ไป๋หยานยิ่งอายหนักขึ้น
นางจะอธิบายเรื่องนี้ให้เฉินเอ๋อฟังได้อย่างไร
แววตา
ตอน 107
บทที่107
“จริงรึ?”หนานกงอี้ยังคงมองไป๋รั่วอย่างสงสัย“แล้วเจ้าจะอธิบายเรื่องไป๋จื่ออย่างไร?หากมิใช่เป็นเพราะเจ้า เสด็จแม่จะทรงตัดสินพระทัยอย่างเร่งด่วนเช่นนั้นหรือ?”
ไป๋รั่วแสดงความโศกเศร้า น้ำตาของนางหยดลงมาทีละหยด ๆ
“ในเวลานั้น หม่อมฉันเพียงพูดว่าอยากให้ไป๋จื่อกับอ๋องคังได้ลองพบปะสนทนากันบ้าง ส่วนค
ตอน 108
บทที่108
ครั้นหนานกงอี้ออกจากห้องไปแล้ว สีหน้าของไป๋รั่วก็เย็นเยือกลงทันที นางกำหมัดแน่นกระทั่งมือแดง แววตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ไป๋หยาน ความเจ็บปวดที่เจ้าได้มอบให้กับข้า ข้าจะตอบแทนเจ้าเป็นสองเท่าเลยทีเดียว!”
อาการคันสุดขีดทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเกา เล็บยาว ๆของนางทิ้งรอยเลือดไว้บนผ