ตอน 105
กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์
บทที่105
รอยยิ้มของไป๋หยานแข็งค้างไปชั่วขณะ นางขยับถอยร่นโดยไม่รู้ตัว
“สามเดือนข้าอดทนได้ ทว่าหลังจากนั้น อย่างไรเสียเจ้าก็หนีเงื้อมมือข้าไม่พ้น”ตี้คังกล่าว พร้อมกับขยับตามไป๋หยานไปติด ๆ“และ…เจ้าอย่าได้คิดวางกับดักข้าเช่นนี้อีก ข้าไม่มีวันตกหลุมพรางเจ้าอีกเป็นแน่!“
สตรีผู้นี้…คิดว่าเมื่อวางยาพิษเขาแ
ตอน 106
บทที่106
ไป๋หยานรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย นางเผลอแตะริมฝีปากของตน
ทว่านั้นกลับยิ่งดึงดูดความสนใจของเด็กชายไป๋เสี่ยวเฉินเห็นริมฝีปากของไป๋หยานมีร่องรอยแตกก็โกรธจัดขึ้นมาทันที “เจ้าจอมวายร้ายนั่น กัดหม่ามี้อีกแล้วเหรอ?”
“ไม่มีอะไร”
ไป๋หยานยิ่งอายหนักขึ้น
นางจะอธิบายเรื่องนี้ให้เฉินเอ๋อฟังได้อย่างไร
แววตา
ตอน 107
บทที่107
“จริงรึ?”หนานกงอี้ยังคงมองไป๋รั่วอย่างสงสัย“แล้วเจ้าจะอธิบายเรื่องไป๋จื่ออย่างไร?หากมิใช่เป็นเพราะเจ้า เสด็จแม่จะทรงตัดสินพระทัยอย่างเร่งด่วนเช่นนั้นหรือ?”
ไป๋รั่วแสดงความโศกเศร้า น้ำตาของนางหยดลงมาทีละหยด ๆ
“ในเวลานั้น หม่อมฉันเพียงพูดว่าอยากให้ไป๋จื่อกับอ๋องคังได้ลองพบปะสนทนากันบ้าง ส่วนค