ไปละนะ ผัวค่ะ
โดย White
8.1
คะแนนรีวิว
120
ตอน
48.1K
ยอดอ่าน
โรแมนติก
แก้แค้น
ท่ามกลางมรสุมชีวิตที่ถาโถมเข้ามาใส่จิ่งเหยียน หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มอย่างเข้มแข็งเพื่อเป็นหลักยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวให้กับเขา เธอตระหนักได้ในทันทีว่าตนเองคือโลกทั้งใบของชายหนุ่มในยามนี้ ไม่ว่าอุปสรรคจะหนักหนาสาหัสเพียงใด เธอจึงตั้งมั่นที่จะอดทนและก้าวผ่านมันไปให้ได้ พร้อมกับเอ่ยคำสัญญาจากใจเพื่อย้ำเตือนสติว่าเขาไม่ได้เผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง ในฐานะเพื่อนรักที่พร้อมจะเคียงข้าง เธอประกาศกร้าวว่าจะขอร่วมแบกรับทุกความทุกข์และต่อสู้ไปพร้อมกับเขา โดยกำชับไม่ให้เขาต้องฝืนรับมือกับเรื่องราวอันเลวร้ายอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นนี้จะเป็นพลังสำคัญที่ทำให้ทั้งคู่ข้ามผ่านบททดสอบอันยากลำบากไปด้วยกัน
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
ตอนที่ 1 แล้วพบกันอีกครา อดีตสามี“อ้า!” เวลาเที่ยงคืนของประเทศสหรัฐอเมริกาได้มีเสียงกรีดร้องเสียดแทงหัวใจดังออกมาจากโรงพยาบาลสุขภาพแม่และเด็ก “คุณเฉียว ออกแรง ออกแรงหน่อยค่ะ!” การคลอดในครั้งนี้กินเวลาติดต่อกันนานสิบสามชั่วโมงแล้ว เฉียวชูเฉี่ยนนอนอยู่บนเตียงนอนผู้ป่วย เธอมีสภาพอ่อนล้าเสียจนลมหายใจแทบจะขาดช่วง เส้นผมเปียกชื้นเหงื่อแนบลู่อยู่ข้างแก้ม บริเวณหางตามีหยดน้ำตาไหลทะลักออกมาเป็นสาย เธอไม่มีแรงเหลือแล้วจริงๆ “คุณเฉียว ออกแรงหน่อยครับ! กลั้นหายใจออกแรงขึ้นอีก เจ้าตัวน้อยจะรอไม่ไหวแล้วนะครับ!” สูตินรีแพทย์ร้อนใจจนตาแดงกล่ำ เพราะหากล่าช้าไปมากกว่านี้ เกรงว่าจะกลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิตได้ เฉียวชูเฉี่ยนหลับตาปี๋ จับผ้าปูที่นอนให้แน่นขึ้น เธอสูดลมหายใจเข้า จากนั้นก็ออกแรงเบ่งสุดกำลัง—— “อ้า!” ลูกน้อย ลูกจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ! …… เจ็ดปีต่อมา ในเมืองซั่นเป่ย สนามบิน—— เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบที่มีผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหยกขัดเงาชิ้นหนึ่งกำลังยืนอยู่กลางล๊อบบี้ของสนามบิน เขาโบกมือไปมาไม่หยุดให้กับหญิงสาวที่กำลังดันกระเป๋าสัมภาระอยู่ข้างหลังเขา แต่ดูเหมือนเขาจะทนไม่ไหวแล้ว จึงวิ่งกลับไปแย่งกระเป๋าสัมภาระจากมือของหญิงสาวคนนั้นราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อยคนหนึ่ง จากนั้นก็ออกแรงผลักกระเป๋าไปข้างหน้า “หม่ามี๊! หม่ามี๊เดินเร็วๆ หน่อยสิครับ เรามีนัดไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันกับคุณอาลู่ฉีไม่ใช่หรือครับ?” ดวงตาของเด็กน้อยเปล่งประกายขึ้นมายามเอ่ยคำว่า “สวนสนุก” สามคำนี้ เฉียวชูเฉี่ยนอยู่ในชุดทำงานสีแดงกุหลาบ กางเกงยีนส์ยาวเจ็ดนิ้วรับกับช่วงขาอันเรียวยาวของเธอ และสวมใส่รองเท้าส้นสูงสีเบจอย่างลงตัว เธอถอดแว่นกันแดดสีดำ แล้วอุ้มเด็กน้อยแนบอก พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่โอบอ้อมอารีว่า “จิ่งเหยียน! นั่งเครื่องบินมาตั้งนาน หม่ามี๊เหนื่อยแล้ว เราไม่ไปสวนสนุกกันดีกว่าไหม? รอคุณอาลู่ฉีมาแล้ว เราไปทานข้าวกับคุณอาลู่ฉีกันนะครับ?”
อ่านตอนแรกก่อน
