พ่อเพื่อนหนูขอจอง
พ่อเพื่อนหนูขอจอง
9.8
คะแนนรีวิว
15
ตอน
40.7K
ยอดอ่าน
'รินลดา' แอบรัก 'คิมหันต์' คุณอาหนุ่มมาดขรึมของเพื่อนสนิทมาตลอด เธอเจียมตัวและซ่อนความรู้สึกไว้มิดชิด แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีเย็นชานั้น เขาซ่อนความเร่าร้อนไว้มหาศาล! คืนหนึ่งรินลดาบังเอิญเห็นฉากรักสุดดิบเถื่อนของเขากับหญิงอื่นในบ้าน ภาพนั้นปลุกปั่นความปรารถนาในตัวเธอจนแทบคลั่ง และที่แย่กว่านั้น... คิมหันต์รู้ว่าเธอแอบดู ท่าทีของเขาเปลี่ยนไป สายตาที่เคยมองเธอเหมือนเด็กน้อยบัดนี้เต็มไปด้วยความหิวโหย เมื่อเพื่อนสนิทไม่อยู่บ้าน ความอดทนของเขาก็สิ้นสุดลง!
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่ 1"ริน แกดูตรงนี้สิ ฉันว่าสเปซตรงโถงกลางมันยังดูแคบไปหน่อยนะ ถ้าเราปรับระยะร่นตรงนี้เข้ามาอีกนิด มันน่าจะทำให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาได้เยอะกว่านี้ปะ" เสียงเจื้อยแจ้วของ 'พริมา' ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง หญิงสาววัยยี่สิบสองปีชี้มือไปยังหน้าจอแล็ปท็อปที่แสดงภาพโมเดลสามมิติของโปรเจกต์จบที่พวกเธอปั่นกันมาหลายคืนติด"พริม แต่ถ้าเราขยับตรงนั้น มันจะไปกินพื้นที่ของโครงสร้างหลักนะ แกอย่าลืมสิว่าอาจารย์ย้ำนักย้ำหนาเรื่องการกระจายน้ำหนัก ถ้าแก้ตอนนี้เราต้องรื้อแปลนชั้นสองใหม่หมดเลยนะ" 'รินลดา' แย้งขึ้นเบาๆ มือบางขยับเมาส์คลิกดูรายละเอียดของโครงสร้างอย่างระมัดระวัง รินลดาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวที่ยาวคลุมต้นขาและกางเกงขาสั้นกุดซ่อนอยู่ด้านใน นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมผืนหนา เธอชินกับการมาค้างค้างคืนที่นี่เพราะพริมามักจะอ้อนให้มาอยู่เป็นเพื่อนเสมอ โดยอ้างว่าอยู่คนเดียวแล้วเหงา ทั้งที่ความจริงเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของ 'คุณอา' ผู้ทรงอิทธิพลของเพื่อนสนิทต่างหาก"โอ๊ยยยย ไม่อยากแก้อะไรแล้ว! หัวจะปวด!" พริมาทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพรมอย่างหมดสภาพ "ทำไมคณะสถาปัตย์มันเรียนหนักหนาสาหัสขนาดนี้เนี่ย รู้งี้ฉันไปเรียนบริหารแบบที่อาคิมบอกตั้งแต่แรกก็ดีหรอก"แค่ได้ยินชื่อ 'อาคิม' หัวใจของรินลดาก็กระตุกวูบเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "แกก็บ่นแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วไหมพริม สุดท้ายแกก็เรียนมาจนถึงปีสี่จนได้นี่ไง" รินลดาฝืนยิ้ม พยายามซ่อนแววตาประหม่าเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาคมคายและแววตาดุดันของผู้ชายคนนั้น... ผู้ชายที่เธอแอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเขาไว้ในมุมที่ลึกที่สุดของหัวใจ"ก็มันเหนื่อยนี่นา..." พริมาบ่นงุบงิบ "นี่ถ้าอาคิมกลับมาเห็นสภาพโปรเจกต์ของเรานะ มีหวังโดนสับเละแน่ๆ แกก็รู้ว่าอาคิมน่ะเจ้าระเบียบแถมยังเนี้ยบสุดๆ ซีอีโอบริษัทสถาปนิกอันดับต้นๆ ของประเทศเชียวนะ มาตรฐานเขาสูงทะลุเพดานไปแล้ว!""ถ้าแกกลัวโดนคุณอาว่า แกก็ลุกขึ้นมาช่วยฉันแก้ดีเทลตรงนี้ก่อนสิพริม เร็วเข้า" รินลดาเร่งเร้า แต่ในใจกลับแอบหวาดหวั่นไม่แพ้เพื่อน เธอเป็นแค่เด็กกะโปโลธรรมดาๆ ที่บังเอิญได้มาเป็นเพื่อนสนิทกับหลานสาวมหาเศรษฐี ทุกครั้งที่เจอเขา เธอต้องคอยทำตัวลีบเล็ก เจียมเนื้อเจียมตัว และพยายามไม่ทำตัวให้เป็นที่เกะกะสายตา"รู้แล้วๆ ลุกเดี๋ยวนี้แหละค่าาา" พริมาลากเสียงยาวก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ปรึกษากันต่อ เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก!เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างสม่ำเสมอทำเอาบรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน รินลดารีบดึงชายเสื้อยืดของตัวเองให้เลื่อนลงมาปิดหน้าขาด้วยสัญชาตญาณ ขณะที่พริมานั่งหลังตรงแหน่วราวกับทหารเกณฑ์รอรับการตรวจพลชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บอย่างดีก้าวเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่น 'คิมหันต์' ในวัยสามสิบห้าปีดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าแววตาที่ทอดมองมานั้นกลับเย็นชาและดุดันจนคนถูกมองแทบหยุดหายใจ เนกไทถูกปลดให้คลายออกเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาเพิ่งผ่านวันทำงานที่ยาวนานมา"ยังไม่นอนกันอีกเหรอพริมา รินลดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองกองกระดาษและเศษโมเดลที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น"ยังค่ะอาคิม โปรเจกต์จบยังไม่ค่อยลงตัวเลย พริมกับรินกำลังช่วยกันแก้อยู่ค่ะ" พริมาตอบเสียงใส แม้จะเกร็งอยู่บ้างแต่เธอก็ชินกับความดุของอาตัวเองแล้ว
อ่านตอนแรกก่อน
