บทที่ 5 คนไม่มีสิทธิ์หึง

คำถามของพิชญาภายังค้างอยู่กลางห้องเหมือนเศษแก้วที่ไม่มีใครกล้าก้มลงเก็บ

“เด็กในท้อง...แน่ใจเหรอคะว่าเป็นเลือดของอัครเดชาธร”

มินตรารู้สึกเหมือนเท้าตัวเองเย็นเฉียบ ทั้งที่เธอนั่งอยู่บนเตียงและกวินยืนอยู่ใกล้จนเธอเห็นเงาของเขาทอดลงบนพื้นข้างหน้า แต่ความใกล้นั้นไม่ได้ทำให้เธอ

บทที่ 6 อ้อมแขนที่ปฏิเสธหัวใจ

กวินไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองวิ่งเร็วแค่ไหน

รู้เพียงว่าเมื่อเห็นมินตราทรุดลงตรงบันได หัวใจของเขากระตุกแรงจนเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ โทรศัพท์ที่ถืออยู่หลุดจากมือกระแทกพื้น แต่เขาไม่สนใจ เขาพุ่งเข้าหาเธอก่อนที่ศีรษะของเธอจะกระแทกขั้นบันได แขนแข็งแรงรับร่างบางไว้ได้ทันในเสี้ย

บทที่ 7 คู่หมายกับแม่ของลูก

หลังจากวันที่มินตราเป็นลม บ้านอัครเดชาธรก็เหมือนมีกฎใหม่เพิ่มขึ้นโดยไม่มีใครประกาศอย่างเป็นทางการ

อาหารของเธอถูกจัดแยกตามรายการแพทย์ ป้านวลต้องขึ้นมาดูว่าเธอกินครบหรือไม่ ยาทุกเม็ดถูกวางไว้พร้อมน้ำอุ่น และหากมินตราเดินลงบันไดเพียงลำพัง คนรับใช้จะรีบเข้ามาประคองราวกับเธอ