บทที่ 4 บ้านที่เธออยู่ได้เพียงในฐานะแม่อุ้มท้อง

รถสีดำคันหรูแล่นเข้าสู่ประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ของคฤหาสน์อัครเดชาธรในช่วงเย็น

มินตรานั่งอยู่เบาะหลัง ข้างกายคือกวินที่เงียบมาตลอดทาง เขาไม่ได้ถามว่าเธอหิวไหม ไม่ได้ถามว่าเหนื่อยหรือเปล่า และไม่ได้ถามว่าเธอกลัวบ้านหลังนี้หรือไม่ เขาเพียงสั่งคนขับให้ขับรถ

บทที่ 5 คนไม่มีสิทธิ์หึง

คำถามของพิชญาภายังค้างอยู่กลางห้องเหมือนเศษแก้วที่ไม่มีใครกล้าก้มลงเก็บ

“เด็กในท้อง...แน่ใจเหรอคะว่าเป็นเลือดของอัครเดชาธร”

มินตรารู้สึกเหมือนเท้าตัวเองเย็นเฉียบ ทั้งที่เธอนั่งอยู่บนเตียงและกวินยืนอยู่ใกล้จนเธอเห็นเงาของเขาทอดลงบนพื้นข้างหน้า แต่ความใกล้นั้นไม่ได้ทำให้เธอ

บทที่ 6 อ้อมแขนที่ปฏิเสธหัวใจ

กวินไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองวิ่งเร็วแค่ไหน

รู้เพียงว่าเมื่อเห็นมินตราทรุดลงตรงบันได หัวใจของเขากระตุกแรงจนเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ โทรศัพท์ที่ถืออยู่หลุดจากมือกระแทกพื้น แต่เขาไม่สนใจ เขาพุ่งเข้าหาเธอก่อนที่ศีรษะของเธอจะกระแทกขั้นบันได แขนแข็งแรงรับร่างบางไว้ได้ทันในเสี้ย