บทที่ 12 บันทึกของผู้หญิงที่เขาเคยดูถูก

กวินเปิดหน้าถัดไปของสมุดบันทึกด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังแตะของต้องห้าม

เขาเคยคิดว่าทุกอย่างในชีวิตมินตราสามารถตรวจสอบได้ด้วยเอกสาร สัญญา เงิน และผลตรวจดีเอ็นเอ แต่สมุดเล่มเล็กในมือตอนนี้กลับเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวเลข ไม่มีข้อกฎหมาย และไม่มีคำแก้ตัวใดๆ

มีเพียงลาย

บทที่ 13 ผู้หญิงที่ไม่รอคำขอโทษ

ฝนแรกของฤดูตกลงบนหลังคาสังกะสีหน้าร้านขนมเล็กๆ ตรงหัวมุมถนนในจังหวัดเงียบสงบ เสียงน้ำฝนกระทบกันเป็นจังหวะเบาๆ คล้ายเพลงกล่อมที่ไม่มีเนื้อร้อง มินตรายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สีอ่อน มือกำลังจัดขนมใส่กล่องกระดาษอย่างระมัดระวัง กลิ่นเนยอบใหม่ลอยอวลไปทั่วร้าน ผสมกับกลิ่นกา

บทที่ 14 เขาคุกเข่า แต่เธอไม่ใช่คนเดิม

มินตราอุ้มน้องภีมไว้นานกว่าคำว่า “ครู่เดียว” ที่เธอขอไว้มาก แต่ไม่มีใครในร้านกล้าเอ่ยเตือนเวลา ลลิตายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เงียบๆ คอยมองเพื่อนด้วยแววตาทั้งเจ็บทั้งระวัง ส่วนกวินยืนห่างออกไปหนึ่งก้าว เหมือนคนที่เพิ่งเรียนรู้ว่าระยะห่างบางอย่างไม่ได้วัดด้วยพื้นที่