บทที่ 11 บ้านที่มีลูกแต่ไม่มีเธอ

วันที่มินตราออกจากโรงพยาบาล ไม่มีฝนตก

ท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนดูสงบเกินไปสำหรับวันที่หัวใจของคนคนหนึ่งแตกสลาย เธอสวมชุดเดิมที่ป้านวลซักรีดไว้ให้เรียบร้อย กระเป๋าผ้าใบเล็กวางอยู่ข้างเตียง ในนั้นมีเสื้อผ้าไม่กี่ชุด สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง รูปอัลตราซาวนด์ที่เก็บไว้ในซองพลาสติก แล

บทที่ 12 บันทึกของผู้หญิงที่เขาเคยดูถูก

กวินเปิดหน้าถัดไปของสมุดบันทึกด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังแตะของต้องห้าม

เขาเคยคิดว่าทุกอย่างในชีวิตมินตราสามารถตรวจสอบได้ด้วยเอกสาร สัญญา เงิน และผลตรวจดีเอ็นเอ แต่สมุดเล่มเล็กในมือตอนนี้กลับเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวเลข ไม่มีข้อกฎหมาย และไม่มีคำแก้ตัวใดๆ

มีเพียงลาย

บทที่ 13 ผู้หญิงที่ไม่รอคำขอโทษ

ฝนแรกของฤดูตกลงบนหลังคาสังกะสีหน้าร้านขนมเล็กๆ ตรงหัวมุมถนนในจังหวัดเงียบสงบ เสียงน้ำฝนกระทบกันเป็นจังหวะเบาๆ คล้ายเพลงกล่อมที่ไม่มีเนื้อร้อง มินตรายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สีอ่อน มือกำลังจัดขนมใส่กล่องกระดาษอย่างระมัดระวัง กลิ่นเนยอบใหม่ลอยอวลไปทั่วร้าน ผสมกับกลิ่นกา