บทที่ 13 ผู้หญิงที่ไม่รอคำขอโทษ

ฝนแรกของฤดูตกลงบนหลังคาสังกะสีหน้าร้านขนมเล็กๆ ตรงหัวมุมถนนในจังหวัดเงียบสงบ เสียงน้ำฝนกระทบกันเป็นจังหวะเบาๆ คล้ายเพลงกล่อมที่ไม่มีเนื้อร้อง มินตรายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สีอ่อน มือกำลังจัดขนมใส่กล่องกระดาษอย่างระมัดระวัง กลิ่นเนยอบใหม่ลอยอวลไปทั่วร้าน ผสมกับกลิ่นกา

บทที่ 14 เขาคุกเข่า แต่เธอไม่ใช่คนเดิม

มินตราอุ้มน้องภีมไว้นานกว่าคำว่า “ครู่เดียว” ที่เธอขอไว้มาก แต่ไม่มีใครในร้านกล้าเอ่ยเตือนเวลา ลลิตายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เงียบๆ คอยมองเพื่อนด้วยแววตาทั้งเจ็บทั้งระวัง ส่วนกวินยืนห่างออกไปหนึ่งก้าว เหมือนคนที่เพิ่งเรียนรู้ว่าระยะห่างบางอย่างไม่ได้วัดด้วยพื้นที่

บทที่ 15 สัญญาที่ถูกฉีกและรักที่ต้องเริ่มใหม่

มินตราไม่ได้กลับไปบ้านอัครเดชาธรในวันนั้นทันที

เธอขอเวลาอีกหนึ่งคืน

ไม่ใช่เพื่อหนี ไม่ใช่เพื่อเปลี่ยนใจ แต่เพื่อบอกหัวใจตัวเองให้ชัดเจนว่า การกลับไปครั้งนี้ไม่ใช่การยอมแพ้ ไม่ใช่การเดินกลับเข้าไปในกรงเดิม และไม่ใช่การกลับไปเพราะคำขอโทษของกวินทำให้บาดแ