บทที่ 9

อวี้มาตอนยามหนู เขาคลานอยู่หน้ารูหมาอวยพรปีใหม่ให้ข้า

ข้าถือจานเกี๊ยวกะหล่ำปลีออกไปให้เขากิน กลัวเขาจะว่าไม่อร่อยจึงถามว่าเอาน้ำส้มสายชูไหม แต่เขาหยิบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งใส่ปากบอกว่านี่คือเกี๊ยวที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่เขาเคยกิน

ข้าหยิบโคมไฟเล็กๆ จากในห้องมาวางที่ปากรูหมา คืนส่งท้ายมืดมากเกินไ

บทที่ 10

โรคระบาดก็ผ่านพ้นไปอย่างสิ้นเชิง ผู้คนในเมืองก็ค่อยๆ มากขึ้น ร้านค้าต่างๆ เปิดทำการ ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม

แม้แต่ท่านขุนนางดูแลเกลือและเหล็กกับเจ้าชายพระสวามีก็กลับมาแล้ว

ครั้งนี้ทั้งสองท่านกลับมา พวกเขามาบ้านเราบ่อยขึ้น มักจะคุยกับพ่อจนดึกดื่น กระซิบกระซาบไม่รู้ว่ากำลังวางแผนอะไรกั

บทที่ 11

ชีวิตนี้ข้าทำผิดแค่สองเรื่อง

เรื่องหนึ่งคือให้อวี้เล่นเกมเจ้าหญิงกับขันทีกับข้า

อีกเรื่องหนึ่งคือไม่ฟังคำแม่ อย่าสนิทกับอี๋เหนียงสิบห้ามากเกินไป

ช่วงนี้เจ้าเห็นข้าคุยกับอี๋เหนียงสิบห้าบ่อยๆ ก็ไม่พอใจ แม้กระทั่งสงสัยว่าข้าส่งข่าวให้อี๋เหนียงสิบห้าหรือเปล่า

"ถ้าไม่ใช่เจ้า นังตัวร้ายนั่น