ยิ่งเกลียดยิ่งรัก...ขันทีของฉัน
โดย xianger
7.7
คะแนนรีวิว
31
ตอน
48.8K
ยอดอ่าน
โรแมนติก
แฟนตาซี
LGBTQ+
ท่ามกลางกำแพงวังหลวงที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์อันเคร่งครัด ความสัมพันธ์ต้องห้ามได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ เมื่อข้ากลับเผลอใจไปตกหลุมรักบุรุษผู้ถูกตีตราว่าเป็นเพียงขันทีผู้ไร้ศักดิ์ศรี แม้จะรู้ดีว่าความรักครั้งนี้ไม่มีทางเป็นไปได้และขัดต่อจารีตประเพณีเพียงใด แต่หัวใจกลับยิ่งถลำลึกจนยากจะถอนตัว ทว่าในท้ายที่สุดแล้วโชคชะตาที่เล่นตลกกลับนำพาสิ่งที่ไม่คาดฝันมาสู่ชีวิตของข้า บทสรุปของความรักที่เริ่มต้นจากความชิงชังแต่ลงเอยด้วยความผูกพันนี้จะจบลงเช่นไร เมื่อความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฐานะขันทีอาจเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่ 1ในเมืองมีปีศาจตนหนึ่งมาอาศัย อยู่ในบ้านหลังเล็กสีดำสนิทตรงข้ามบ้านของข้าต่อมาข้าตกหลุมรักปีศาจตนนั้น ตอนอายุสิบเจ็ดปีได้แอบไปบ้านเขาตอนกลางคืน ถูกแม่นมของฮูหยินเอกจับได้คาหนังคาเขา ตอนนั้นเองก็มีคนรับใช้ร่างใหญ่สูงโตหลายคนแบกตัวข้ากลับบ้าน พ่อของข้าโกรธจนควันโขมงออกทางหู หยิบไม้เท้าที่ทำจากรากไม้เก่าแก่ตีข้าถึงสิบกว่าทีเลยทีเดียวแม่ของข้ามาขอร้องจนร้องไห้จนไม่เป็นรูปเป็นร่าง กลับถูกฮูหยินเอกด่าว่าเป็นนางชั่ว ลูกของนางชั่วก็มองอะไรก็ได้หมดไม้เท้ารากไม้เก่าเฆี่ยนจนตัวข้าเริ่มกระตุก อาเจียนน้ำเปรี้ยว โคมไฟสีแดงสว่างจ้าและสระน้ำสีเขียวเข้มหนักอึ้งในสายตาของข้ากลายเป็นก้อนเดียวกันแม้จะเป็นอย่างนั้น ข้าก็ไม่ได้ส่งเสียงครางแม้แต่ครั้งเดียว ทนแบบแข็งๆ ไม่อยากให้คนที่มาดูความสนุกในคฤหาสน์ลึกหลังนี้ได้ยินเสียงคร่ำครวญของข้าสักครั้ง แน่นอนว่า ที่สุดแล้วข้าก็ยังไม่อยากให้ปีศาจได้ยินที่สุดแต่แม้ปีศาจจะไม่ได้ยินก็รีบมาที่บ้านของข้า เจ้าหน้าที่รักษาคฤหาสน์ไม่ยอมให้เขาเข้ามา เขาก็คุกเข่าหน้าประตูใหญ่สูงสองบานที่ปิดสนิทไม่ยอมลุกขึ้นในที่สุดรอจนถึงตอนเช้า ขอบฟ้าเริ่มสว่าง พ่อค้าเร่แถวถนนออกมาขายของกินเช้า พ่อของข้ากลัวว่าเขาจะถูกคนอื่นมองเห็น สุดท้ายก็ยอมให้ปีศาจเข้ามาในบ้านหลังของข้าเต็มไปด้วยเลือดสด นอนอยู่ในศาลเจ้าบรรพบุรุษรู้สึกว่าแม้แต่แสงแดดก็สีเทาๆ ส่องมาที่หน้าของข้า หนาวจนต้องหายใจถี่ๆปีศาจหมอบอยู่ข้างๆ ข้า ไม่พูดอะไรแต่ข้ารู้สึกว่าน้ำตาหลายหยดตกลงมาที่ข้างหูของข้า ร้อนๆ เหนียวๆ"คุณหนูจ้าว"หลายปีมานี้ เขาเรียกข้าอย่างสุภาพเสมอว่าคุณหนูจ้าว"ทำไมคุณถึงต้องชอบผมด้วยล่ะครับ?"คำถามนี้เขาถามไปมากมายนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว"ผมเป็นขันทีนะครับ"
อ่านตอนแรกก่อน
