บทที่ 8

เช้าวันนั้นข้าดับไฟถ่านแล้วมายังหน้าประตูห้องของเสี่ยวหง

เคาะประตูนานมาก

ไม่มีใครตอบ

ข้างหลังข้า สาวใช้และคนรับใช้ผู้ชายกอดกันร้องไห้โฮออกมาดังๆ พวกเขายืนอยู่ในลานบ้าน สวมเสื้อผ้าหยาบบางๆ หิมะขาวโพลนตกทับศีรษะ ไม่รู้ว่าร้องไห้ให้กับเสี่ยวหงที่จากไปแล้ว หรือร้องไห้ให้กับตัวเองที่ยังมีชีว

บทที่ 9

อวี้มาตอนยามหนู เขาคลานอยู่หน้ารูหมาอวยพรปีใหม่ให้ข้า

ข้าถือจานเกี๊ยวกะหล่ำปลีออกไปให้เขากิน กลัวเขาจะว่าไม่อร่อยจึงถามว่าเอาน้ำส้มสายชูไหม แต่เขาหยิบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งใส่ปากบอกว่านี่คือเกี๊ยวที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่เขาเคยกิน

ข้าหยิบโคมไฟเล็กๆ จากในห้องมาวางที่ปากรูหมา คืนส่งท้ายมืดมากเกินไ

บทที่ 10

โรคระบาดก็ผ่านพ้นไปอย่างสิ้นเชิง ผู้คนในเมืองก็ค่อยๆ มากขึ้น ร้านค้าต่างๆ เปิดทำการ ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม

แม้แต่ท่านขุนนางดูแลเกลือและเหล็กกับเจ้าชายพระสวามีก็กลับมาแล้ว

ครั้งนี้ทั้งสองท่านกลับมา พวกเขามาบ้านเราบ่อยขึ้น มักจะคุยกับพ่อจนดึกดื่น กระซิบกระซาบไม่รู้ว่ากำลังวางแผนอะไรกั