บทที่ 7

ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนเหี่ยวโรยหมดแล้ว พ่อพาแม่ไปเจียงหนานเพื่อเจรจาธุรกิจ จ้าวเคอก็ไม่อยู่ ข้าก็ไม่ได้ไปหาอวี้ ดูเหมือนฤดูหนาวที่จวนตระกูลจ้าวจะยิ่งหนาวเหน็บมากขึ้น

หวังว่าปีใหม่คงจะดีกว่านี้

ตอนแรกข้าอยากเล่นกับเสี่ยวหง แต่ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร ตั้งแต่เข้าฤดูหนาวร่างกายเจ้าก็ไม่

บทที่ 8

เช้าวันนั้นข้าดับไฟถ่านแล้วมายังหน้าประตูห้องของเสี่ยวหง

เคาะประตูนานมาก

ไม่มีใครตอบ

ข้างหลังข้า สาวใช้และคนรับใช้ผู้ชายกอดกันร้องไห้โฮออกมาดังๆ พวกเขายืนอยู่ในลานบ้าน สวมเสื้อผ้าหยาบบางๆ หิมะขาวโพลนตกทับศีรษะ ไม่รู้ว่าร้องไห้ให้กับเสี่ยวหงที่จากไปแล้ว หรือร้องไห้ให้กับตัวเองที่ยังมีชีว

บทที่ 9

อวี้มาตอนยามหนู เขาคลานอยู่หน้ารูหมาอวยพรปีใหม่ให้ข้า

ข้าถือจานเกี๊ยวกะหล่ำปลีออกไปให้เขากิน กลัวเขาจะว่าไม่อร่อยจึงถามว่าเอาน้ำส้มสายชูไหม แต่เขาหยิบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งใส่ปากบอกว่านี่คือเกี๊ยวที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่เขาเคยกิน

ข้าหยิบโคมไฟเล็กๆ จากในห้องมาวางที่ปากรูหมา คืนส่งท้ายมืดมากเกินไ