บทที่ 6

ตอนข้าอยู่บ้านคิดถึงอวี้ ในใจเหมือนงอกกุหลาบมากมาย กังวลจนทนไม่ได้

อวี้เหมือนเสือตัวใหญ่ลงเขา วนรอบตัวข้า

แต่ตอนข้าอยู่ที่บ้านอวี้เจอเขา กุหลาบในใจหดตัวเป็นก้อนฝังลึกใต้ดิน

อวี้กลับมาเป็นอวี้อีก ปิดดอกไม้เล็กๆ ที่งอกเกะกะของข้าอย่างอ่อนโยน

ในช่วงที่ข้าโตขึ้น แม้จะอยู่กับแม่บ่อย แต่เจ้า

บทที่ 7

ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนเหี่ยวโรยหมดแล้ว พ่อพาแม่ไปเจียงหนานเพื่อเจรจาธุรกิจ จ้าวเคอก็ไม่อยู่ ข้าก็ไม่ได้ไปหาอวี้ ดูเหมือนฤดูหนาวที่จวนตระกูลจ้าวจะยิ่งหนาวเหน็บมากขึ้น

หวังว่าปีใหม่คงจะดีกว่านี้

ตอนแรกข้าอยากเล่นกับเสี่ยวหง แต่ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร ตั้งแต่เข้าฤดูหนาวร่างกายเจ้าก็ไม่

บทที่ 8

เช้าวันนั้นข้าดับไฟถ่านแล้วมายังหน้าประตูห้องของเสี่ยวหง

เคาะประตูนานมาก

ไม่มีใครตอบ

ข้างหลังข้า สาวใช้และคนรับใช้ผู้ชายกอดกันร้องไห้โฮออกมาดังๆ พวกเขายืนอยู่ในลานบ้าน สวมเสื้อผ้าหยาบบางๆ หิมะขาวโพลนตกทับศีรษะ ไม่รู้ว่าร้องไห้ให้กับเสี่ยวหงที่จากไปแล้ว หรือร้องไห้ให้กับตัวเองที่ยังมีชีว