บทที่ 20

หลังจากวันเพ็ญเดือนแปดปีนั้น ข้าก็ฝันถึงอวี้บ่อยขึ้น โชคดีที่ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ปนกับอารมณ์ทางเพศและความเย้ายวนของอวี้

คืออวี้ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไผ่ อวี้ที่มีโคมปลาทองสีแดงบินผ่านศีรษะ

นั่นต่างหากที่เป็นตัวตนดั้งเดิมที่สุดของเขาในใจข้า

แต่ข้าไม่รู้ว่าในใจของอวี้ ตัวตนดั้งเดิ

บทที่ 21

แต่ข้าไม่ได้คิดเลยว่า การพบกันครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อข้าได้พบอวี้อีกครั้งก็เป็นฤดูหนาวไปแล้ว

บางครั้งข้าหวังว่าถ้าชีวิตเป็นแบบจำเจซ้ำซากจะดีแค่ไหน หรือมีใครสักคนบอกข้าได้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เดือนหน้าจะเกิดอะไร ปีหน้าจะเกิดอะไร อย่างนั้นคนเราคงไม่ต้องผันผวนขึ้นลงอย่างไม่ทั

บทที่ 22

ข้าเคยพูดว่า ข้ากลัวผี กลัวความมืด กลัวอวี้ปฏิเสธข้า

คิดดูแล้วสิ่งที่ข้ากลัวมีเยอะจริงๆ

แต่ถ้าเจ้าจะถามข้าว่ากลัวอะไรที่สุด เมื่อก่อนตอบไม่ได้ แต่ตอนนี้ตอบได้แล้ว

ข้ากลัวใบหน้าของขุนนางดูแลเกลือและเหล็กที่สุด

ใบหน้าของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าอสูร น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายักษ์ ใบหน้าของเขาเหมือ