บทที่ 21

แต่ข้าไม่ได้คิดเลยว่า การพบกันครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อข้าได้พบอวี้อีกครั้งก็เป็นฤดูหนาวไปแล้ว

บางครั้งข้าหวังว่าถ้าชีวิตเป็นแบบจำเจซ้ำซากจะดีแค่ไหน หรือมีใครสักคนบอกข้าได้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เดือนหน้าจะเกิดอะไร ปีหน้าจะเกิดอะไร อย่างนั้นคนเราคงไม่ต้องผันผวนขึ้นลงอย่างไม่ทั

บทที่ 22

ข้าเคยพูดว่า ข้ากลัวผี กลัวความมืด กลัวอวี้ปฏิเสธข้า

คิดดูแล้วสิ่งที่ข้ากลัวมีเยอะจริงๆ

แต่ถ้าเจ้าจะถามข้าว่ากลัวอะไรที่สุด เมื่อก่อนตอบไม่ได้ แต่ตอนนี้ตอบได้แล้ว

ข้ากลัวใบหน้าของขุนนางดูแลเกลือและเหล็กที่สุด

ใบหน้าของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าอสูร น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายักษ์ ใบหน้าของเขาเหมือ

บทที่ 23

เช้าวันหนึ่งในเดือนสิบเอ็ดหนาวมาก หนาวจนแม่น้ำห้วยเจียงเต็มไปด้วยหมอกขาว

เมื่อเหล่าขุนนางได้ยินเสียงก็เปิดม่านเรือ เห็นเรือโดยสารที่หรูหราที่สุดกลางแม่น้ำห้วยเจียงกำลังโยกไปมาอย่างรุนแรง ภายในดูเหมือนจะมีเสียงกรีดร้องดังมาอย่างคลุมเครือ

"เสียงอะไรนั่น?"

"คงเป็นเสียงแมวของใครสักบ้านกำลั