บทที่ 19

"อวี้ เจ้าอยากไปดูเทศกาลโคมไฟกับข้าไหม"

ข้าเปิดผ้าม่านออกอย่างกะทันหัน ใบหน้าของอวี้ปรากฏชัดเจนตรงหน้าข้า

ตกตะลึง ตกใจ ไม่อยากเชื่อ

"แค่เราสองคน เดินออกจากลานเล็กๆ นี่ ออกไปที่ถนนใหญ่"

เขาไม่พูดอะไร เขาไม่มีเวลาพอที่จะพูดอะไรแล้ว

ข้าไม่เคยมองอวี้อย่างละเอียดขนาดนี้มาก่อน

แต่ก่อนข้าม

บทที่ 20

หลังจากวันเพ็ญเดือนแปดปีนั้น ข้าก็ฝันถึงอวี้บ่อยขึ้น โชคดีที่ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ปนกับอารมณ์ทางเพศและความเย้ายวนของอวี้

คืออวี้ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไผ่ อวี้ที่มีโคมปลาทองสีแดงบินผ่านศีรษะ

นั่นต่างหากที่เป็นตัวตนดั้งเดิมที่สุดของเขาในใจข้า

แต่ข้าไม่รู้ว่าในใจของอวี้ ตัวตนดั้งเดิ

บทที่ 21

แต่ข้าไม่ได้คิดเลยว่า การพบกันครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อข้าได้พบอวี้อีกครั้งก็เป็นฤดูหนาวไปแล้ว

บางครั้งข้าหวังว่าถ้าชีวิตเป็นแบบจำเจซ้ำซากจะดีแค่ไหน หรือมีใครสักคนบอกข้าได้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เดือนหน้าจะเกิดอะไร ปีหน้าจะเกิดอะไร อย่างนั้นคนเราคงไม่ต้องผันผวนขึ้นลงอย่างไม่ทั