บทที่ 18

เมื่อเร็วๆ นี้ข้ามักฝันเห็นตอนเด็กๆ เล่นชิงช้า แม่ผลักข้าอยู่ข้างหลัง

เจ้าผลักข้าไปสูงมาก แต่ไม่ว่าจะผลักสูงแค่ไหนเจ้าก็รับข้าได้เสมอ

"เซินเอ๋อเป็นอัญมณีในฝ่ามือของแม่ ไม่ว่าจะบินสูงแค่ไหนก็เป็นอัญมณีในฝ่ามือของแม่"

แสงพระอาทิตย์ยามเย็นตกที่ไหล่เจ้า เจ้ากอดข้าที่ร้องไห้ไม่หยุดไปขอร้องพ

บทที่ 19

"อวี้ เจ้าอยากไปดูเทศกาลโคมไฟกับข้าไหม"

ข้าเปิดผ้าม่านออกอย่างกะทันหัน ใบหน้าของอวี้ปรากฏชัดเจนตรงหน้าข้า

ตกตะลึง ตกใจ ไม่อยากเชื่อ

"แค่เราสองคน เดินออกจากลานเล็กๆ นี่ ออกไปที่ถนนใหญ่"

เขาไม่พูดอะไร เขาไม่มีเวลาพอที่จะพูดอะไรแล้ว

ข้าไม่เคยมองอวี้อย่างละเอียดขนาดนี้มาก่อน

แต่ก่อนข้าม

บทที่ 20

หลังจากวันเพ็ญเดือนแปดปีนั้น ข้าก็ฝันถึงอวี้บ่อยขึ้น โชคดีที่ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ปนกับอารมณ์ทางเพศและความเย้ายวนของอวี้

คืออวี้ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไผ่ อวี้ที่มีโคมปลาทองสีแดงบินผ่านศีรษะ

นั่นต่างหากที่เป็นตัวตนดั้งเดิมที่สุดของเขาในใจข้า

แต่ข้าไม่รู้ว่าในใจของอวี้ ตัวตนดั้งเดิ