บทที่ 17

คืนนั้น ข้ากับจ้าวเคอนั่งร้องไห้กันในศาลา

เราไม่ได้พูดถึงเรื่องไม่ดีที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้มากนัก พูดแต่เรื่องสมัยเด็กๆ ทั้งนั้น แต่ไม่รู้ทำไมก็ร้องไห้ไม่หยุด

ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ ข้าเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มกว้างมองจ้าวเคอ

เจ้าตอนเด็กๆ ใส่ชุดสีแดงก็สวยมาก เพราะเจ้าใส่สีแดงเชอร์รี่สวย ข้าถ

บทที่ 18

เมื่อเร็วๆ นี้ข้ามักฝันเห็นตอนเด็กๆ เล่นชิงช้า แม่ผลักข้าอยู่ข้างหลัง

เจ้าผลักข้าไปสูงมาก แต่ไม่ว่าจะผลักสูงแค่ไหนเจ้าก็รับข้าได้เสมอ

"เซินเอ๋อเป็นอัญมณีในฝ่ามือของแม่ ไม่ว่าจะบินสูงแค่ไหนก็เป็นอัญมณีในฝ่ามือของแม่"

แสงพระอาทิตย์ยามเย็นตกที่ไหล่เจ้า เจ้ากอดข้าที่ร้องไห้ไม่หยุดไปขอร้องพ

บทที่ 19

"อวี้ เจ้าอยากไปดูเทศกาลโคมไฟกับข้าไหม"

ข้าเปิดผ้าม่านออกอย่างกะทันหัน ใบหน้าของอวี้ปรากฏชัดเจนตรงหน้าข้า

ตกตะลึง ตกใจ ไม่อยากเชื่อ

"แค่เราสองคน เดินออกจากลานเล็กๆ นี่ ออกไปที่ถนนใหญ่"

เขาไม่พูดอะไร เขาไม่มีเวลาพอที่จะพูดอะไรแล้ว

ข้าไม่เคยมองอวี้อย่างละเอียดขนาดนี้มาก่อน

แต่ก่อนข้าม