บทที่ 14

ข้าคิดว่านั่นคงเป็นสีที่ข้าติดมาด้วยแล้วมั้ง กอดว่าวกลับบ้าน พี่สาวๆ ชวนให้ข้าไปปล่อยว่าวแต่ข้าก็ไม่มีอารมณ์แล้ว แอบกลับเข้าห้องปูกระดาษวาดภาพแล้วนึกถึงดอกผักบุ้งดอกนั้น

ข้าอยากวาดดอกผักบุ้งลงไป แต่พอเริ่มลงมือแล้วถึงได้พบว่าสิ่งที่ข้าวาดนั้นชัดเจนว่าคืออวี้

ก้มหน้ามองด้วยแสงยามเย็นสีแด

บทที่ 15

"ซินเอ๋อ! มือลูกเปื้อนอะไร!"

เมื่อข้ากลับถึงห้อง ข้างในสว่างไสวด้วยเทียน เสียงกรีดร้องของแม่ดึงข้ากลับสู่ความเป็นจริง ก้มหน้ามองตกใจ สองมือของข้าเปื้อนสีแดงจี๊ดเต็มไปหมด ถูกน้ำฝนเจือจางจนหยดลงบนหน้ารองเท้าปริบๆ เหมือนเลือดจริงๆ

"สี สีแดงค่ะ"

"ลูกทำแม่ตกใจตายอยู่แล้ว!"

แม่ตบหลังของข้าน

บทที่ 16

ช่วงนี้ข้าไม่มีแรง ทุกวันถูกเรื่องกวนใจพันอยู่จนปวดหัว แต่พอดีจ้าวเค่อกลับบ้านแม่พอดี

ข้ากับเจ้าไม่ถูกกันมาตลอด ตอนแรกคิดว่าสองสามวันนี้จะหลบหน่อยเพื่อไม่ต้องทะเลาะ แต่พอเจ้าถูกแห่หามกลับมายังคฤหาสน์จ้าว ข้าเกือบจำเจ้าไม่ได้เลย

เจ้าผอมลงมาก แต่ท้องโตขึ้นมาก ได้ยินคนแก่ข้างๆ เจ้าบอกว่าท้