บทที่ 13

"ถามว่าเจ้าอยากได้อะไร? ทำไมเจ้าถึงขอแค่หยกจี้เล็กๆ?"

ก่อนนอนแม่นั่งข้างเตียงถือหยกจี้รูปพระจันทร์ในมือเล่นไปเล่นมา มองไม่ออกเลยว่ามันมีค่าตรงไหน

เจ้ามองไม่ออกแน่ๆ ในสายตาของเจ้าคงมีแต่ไข่มุกใหญ่จากทะเลใต้บนรองเท้าที่มีค่าที่สุดล่ะมั้ง

ดึกแล้ว ข้านอนคว่ำบนผ้าห่มจ้องหยกจี้ในมือของเจ้ากล

บทที่ 14

ข้าคิดว่านั่นคงเป็นสีที่ข้าติดมาด้วยแล้วมั้ง กอดว่าวกลับบ้าน พี่สาวๆ ชวนให้ข้าไปปล่อยว่าวแต่ข้าก็ไม่มีอารมณ์แล้ว แอบกลับเข้าห้องปูกระดาษวาดภาพแล้วนึกถึงดอกผักบุ้งดอกนั้น

ข้าอยากวาดดอกผักบุ้งลงไป แต่พอเริ่มลงมือแล้วถึงได้พบว่าสิ่งที่ข้าวาดนั้นชัดเจนว่าคืออวี้

ก้มหน้ามองด้วยแสงยามเย็นสีแด

บทที่ 15

"ซินเอ๋อ! มือลูกเปื้อนอะไร!"

เมื่อข้ากลับถึงห้อง ข้างในสว่างไสวด้วยเทียน เสียงกรีดร้องของแม่ดึงข้ากลับสู่ความเป็นจริง ก้มหน้ามองตกใจ สองมือของข้าเปื้อนสีแดงจี๊ดเต็มไปหมด ถูกน้ำฝนเจือจางจนหยดลงบนหน้ารองเท้าปริบๆ เหมือนเลือดจริงๆ

"สี สีแดงค่ะ"

"ลูกทำแม่ตกใจตายอยู่แล้ว!"

แม่ตบหลังของข้าน