บทที่ 12

ข้าคิดว่าเจ้าชายพระสวามีไม่ควรจะมาเป็นเจ้าชายพระสวามี เขาควรไปเป็นนักเล่านิทานมากกว่า ถ้าเขาไปตั้งโต๊ะเล่าเรื่องใต้สะพาน ข้าจะไปฟังทุกวันแน่นอน

เขาบอกว่าพ่อของอวี้ชื่อเดิมว่าโจวผู่ เป็นลูกชายจากตระกูลยากจนตัวจริง อายุยี่สิบปีคว้าตำแหน่งจอมยุทธ์ กลายเป็นคนดังที่สุดในเมืองหลวงชั่วข้ามคืน

บทที่ 13

"ถามว่าเจ้าอยากได้อะไร? ทำไมเจ้าถึงขอแค่หยกจี้เล็กๆ?"

ก่อนนอนแม่นั่งข้างเตียงถือหยกจี้รูปพระจันทร์ในมือเล่นไปเล่นมา มองไม่ออกเลยว่ามันมีค่าตรงไหน

เจ้ามองไม่ออกแน่ๆ ในสายตาของเจ้าคงมีแต่ไข่มุกใหญ่จากทะเลใต้บนรองเท้าที่มีค่าที่สุดล่ะมั้ง

ดึกแล้ว ข้านอนคว่ำบนผ้าห่มจ้องหยกจี้ในมือของเจ้ากล

บทที่ 14

ข้าคิดว่านั่นคงเป็นสีที่ข้าติดมาด้วยแล้วมั้ง กอดว่าวกลับบ้าน พี่สาวๆ ชวนให้ข้าไปปล่อยว่าวแต่ข้าก็ไม่มีอารมณ์แล้ว แอบกลับเข้าห้องปูกระดาษวาดภาพแล้วนึกถึงดอกผักบุ้งดอกนั้น

ข้าอยากวาดดอกผักบุ้งลงไป แต่พอเริ่มลงมือแล้วถึงได้พบว่าสิ่งที่ข้าวาดนั้นชัดเจนว่าคืออวี้

ก้มหน้ามองด้วยแสงยามเย็นสีแด