บทที่93 ฉันจะแต่งงานกับเธอ

เวลานั้น มีเงาเพรียวระหงของใครคนหนึ่งยืนมองจากที่ไกลๆ สายตาคู่นั้นเย็นชา

รูปร่างของเธองดงาม ยืมกอดอก นัยน์ตาเผยให้เห็นความชื่นมื่นเป็นสุขที่ได้แก้แค้น

จารวี แกจะแย่งผู้ชายของฉันงั้นเหรอ อย่าได้คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น！

อังคณาวิ่งออกมาจากห้อ

บทที่94 ความรักที่ฉันมีต่อเธอจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ราวกับมีเมฆดำแผ่ปกคลุมไปทั่วใบหน้าอ่อนโยนของมนต์ตรี พลันจารวีก็รู้สึกราวกับมีอะไรมาอุดตันกล่องเสียง เธอรู้ตั้งแต่แรกว่าคุณลุงยงยศไม่อาจจะชอบเธอได้

ก็ใช่น่ะสิ ตอนเด็กๆเธอใสซื่อน่ารัก อีกทั้งสองบ้านยังคบกันมาหลายชั่วอายุคน นับว่าเป็นสอ

บทที่95 ฉันจะทำให้เธอแปดเปื้อน

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ในขณะที่มนต์ตรีกำลังจะไปส่งจารวีอยู่นั้น พวกเขาก็เจอเข้ากับยงยศที่หน้าประตูพอดี

“คุณลุงค่ะ วีจะกลับแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ”

จารวีกล่าวลายงยศอย่างนอบน้อม เขาพยักหน้ารับพลางหันไปหามนต์ตรี “มนต์ มานี่หน่อย พ่อมีเรื่องจะคุยกับแก”