เมียตัวน้อย
โดย White
9.5
คะแนนรีวิว
561
ตอน
46.2K
ยอดอ่าน
โรแมนติก
เมื่อความต้องการของคนสองคนโคจรมาพบกันในจังหวะที่เหมาะสม ข้อเสนอการแต่งงานที่แสนเรียบง่ายแต่จริงจังจึงเริ่มต้นขึ้น เมื่อฝ่ายหญิงเป็นคนเอ่ยปากชวนชายหนุ่มให้ก้าวเข้าสู่พันธะสัญญาทางกฎหมายด้วยตัวเอง โดยมีเป้าหมายชัดเจนว่าเธอต้องการใครสักคนมาดำรงตำแหน่งสามีที่ถูกต้องตามนิตินัย ในขณะที่ตัวเขาก็มีความจำเป็นต้องมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพื่อความสมบูรณ์แบบในชีวิตเช่นกัน ท่ามกลางบรรยากาศของความรักและความสัมพันธ์ที่ต้องลุ้นว่าการเริ่มต้นจากข้อตกลงจะนำพาไปสู่ความผูกพันที่แท้จริงได้หรือไม่ เรื่องราวของเมียตัวน้อยที่พร้อมจะทำหน้าที่ในฐานะคู่ชีวิตอย่างเต็มภาคภูมิเริ่มต้นขึ้นแล้ว
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่ 1 ฉันอยากซื้อที่ตรวจครรภ์สักอันหนึ่ง “คุณผู้หญิง ค่ารถทั้งหมดเป็นเงิน 23 หยวนครับ” หลังจากสังเกตคนเบาะหลังนั่งเงียบไม่ไหวติงนานสักพักใหญ่แล้ว คนขับรถอดไม่ได้ที่จะหันไปถามกมิดาที่กำลังมองไปร้านขายยาขนาดใหญ่ข้างนอกหน้าต่างอย่างสนใจ “คุณผู้หญิงครับ คุณอยากจะให้ผมแวะร้านขายยาไหมครับ?” “ห้ะ !! ” เธอเพิ่งรู้สึกตัวขึ้นได้ เธอพบสีหน้าคนขับรถดูเหมือนจะไม่พอใจที่เธอทำให้เขาล่าช้า ใบหน้าเล็กแสดงออกมาอย่างอึดอัดใจ เธอจึงลนลานรีบควักแบงก์ห้าสิบหยวนให้คนขับ และลงจากรถอย่ารวดเร็ว “จริงๆเลย ทำให้รถคันอื่นต้องช้าไปด้วย” คนขับรถบ่นพึมพำและขับรถออกไป เมืองแวโซนอยู่ในเขตภาคตะวันตกเฉียงเหนือ อากาศจะหนาวมากตั้งแต่เดือนตุลาคม ซึ่งไม่ต้องพูดถึงเดือนธันวาคมเพราะขณะนี้หิมะสีขาวกำลังปลิวว่อนราวกับขนเป็ด แม้ว่ากมิดาสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนาๆลงมาจากรถก็ยังทำให้เธอหนาวจนสั่นได้ เธอแหงนมองป้ายนีออนร้านขายยา “ร้านยาฟางยัก” อยู่ๆเธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ลังเลครั้งแล้วครั้งเล่าสุดท้ายเธอทนอากาศหนาวข้างนอกไม่ไหว จึงดึงผ้าปิดจมูกแล้วมุ่งหน้าวิ่งเข้าไปในร้าน หญิงสาวที่ยืนอยู่เคาน์เตอร์คิดเงินพูดและยิ้มอย่างมารยาท “ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงต้องการอะไรคะ?” คำพูดของหญิงสาวทำเอากมิดาหน้าแดงกว่าเดิมและดึงผ้าปิดปากลงมา ตาที่กะพริบถี่ดั่งใบไม้ร่วงแสร้งทำเป็นวางท่านิ่ง “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันขอเดินดูก่อน” พูดเสร็จ ร่างบางเดินพุ่งไปที่ชั้นวางของด้านใน กมิดาตบหน้าอกตัวเอง เพื่อไล่ความคิดน่ารำคาญ “จริงๆเลย ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ น่าจะให้พี่ซวี๋มาน่าจะดี ถึงยังไงซะเธอก็เป็นคนมีประสบการณ์มาก่อน ไม่หน้าบางเหมือนเรา” ว่าแต่ว่าที่ตรวจครรภ์วางบนชั้นไหนกันนะ? กมิดาก้มลงค้นหาบนชั้นวาง ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอดังขึ้นอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา เธอรีบรับสาย “จันทร์สุดาตอนนี้ฉันอยู่ร้านขายยาแล้ว เธออย่าเร่งสิ!” เสียงในสาย “อ้อ ไม่มีอะไรหรอกน่า” จันทร์สุดาพูดด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้ง “ฉันแค่อยากจะบอกว่าวันนี้อากาศไม่ค่อยดี เธอกลับมาก็ระวังหน่อยละกัน และที่สำคัญอย่าให้ปาปารัสซี่จับได้ก็แล้วกัน”
อ่านตอนแรกก่อน
