บทที่ 92

บทที่92 ให้เราได้อยู่ด้วยกันนะ

“คุณพ่อคะ วีไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

ชยรพเจ็บแปลบที่หัวใจ “เด็กโง่ ลูกไม่ได้ฝันซะหน่อย นี่คือสิ่งที่พ่อติดค้างลูกไว้ พ่อขอโทษนะวี ที่หลายปีมานี้พ่อปล่อยให้ลูกต้องทุกข์ทรมาน”

“ฮือ.. ถ้าแม่ยังอยู่กับเราด้วยก็ดีสิคะ”

จ

บทที่ 93

บทที่93 ฉันจะแต่งงานกับเธอ

เวลานั้น มีเงาเพรียวระหงของใครคนหนึ่งยืนมองจากที่ไกลๆ สายตาคู่นั้นเย็นชา

รูปร่างของเธองดงาม ยืมกอดอก นัยน์ตาเผยให้เห็นความชื่นมื่นเป็นสุขที่ได้แก้แค้น

จารวี แกจะแย่งผู้ชายของฉันงั้นเหรอ อย่าได้คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น！

อังคณาวิ่งอ

บทที่ 94

บทที่94 ความรักที่ฉันมีต่อเธอจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ราวกับมีเมฆดำแผ่ปกคลุมไปทั่วใบหน้าอ่อนโยนของมนต์ตรี พลันจารวีก็รู้สึกราวกับมีอะไรมาอุดตันกล่องเสียง เธอรู้ตั้งแต่แรกว่าคุณลุงยงยศไม่อาจจะชอบเธอได้

ก็ใช่น่ะสิ ตอนเด็กๆเธอใสซื่อน่ารัก อีกทั้งสองบ้านยังคบกันมาหลายชั่วอายุคน นั