บทที่91 ฉันไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ...

“คุณหมอค่ะ อาการป่วยนี้...”

“ตอนนี้สภาพอารมณ์ของคนไข้ยังไม่มั่นคง ทางที่ดีอย่าเพิ่งทำอะไรที่ทำให้เธอสะเทือนจิตใจนะครับ ถ้าหากว่าเป็นไปได้ ให้เธออยู่ใกล้ๆกับคนที่เธอรู้สึกคุ้นเคยเท่านั้น เพื่อให้สภาพจิตใจเธอดีขึ้น ถ้าหากว่ายังทำอะไรให้เธอสะเทือนใจบ่อยๆล่

บทที่92 ให้เราได้อยู่ด้วยกันนะ

“คุณพ่อคะ วีไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

ชยรพเจ็บแปลบที่หัวใจ “เด็กโง่ ลูกไม่ได้ฝันซะหน่อย นี่คือสิ่งที่พ่อติดค้างลูกไว้ พ่อขอโทษนะวี ที่หลายปีมานี้พ่อปล่อยให้ลูกต้องทุกข์ทรมาน”

“ฮือ.. ถ้าแม่ยังอยู่กับเราด้วยก็ดีสิคะ”

จารวีโผเข้า

บทที่93 ฉันจะแต่งงานกับเธอ

เวลานั้น มีเงาเพรียวระหงของใครคนหนึ่งยืนมองจากที่ไกลๆ สายตาคู่นั้นเย็นชา

รูปร่างของเธองดงาม ยืมกอดอก นัยน์ตาเผยให้เห็นความชื่นมื่นเป็นสุขที่ได้แก้แค้น

จารวี แกจะแย่งผู้ชายของฉันงั้นเหรอ อย่าได้คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น！

อังคณาวิ่งออกมาจากห้อ