บทที่ 6 ควรจะลงโทษเธอยังไงดี

“แต่ว่า ฉันคิดว่าพี่สาวจะไม่มีความสุข….” จารวีพูดเสียงต่ำ เฉลิมชัยมีความรู้สึกไม่ค่อยพอใจในคำพูดของเธอ

“เธอยังเด็กอยู่ อะไรก็ไม่รู้สักอย่าง เอาล่ะ อย่าพุดอะไรที่ให้พี่สาวเธอไม่สบายใจ ถ้าวันนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับโรงเรียนไปซะเลยสิ!”

บทที่ 7 เธอเป็นคนเสนอตัวส่งตัวเองมา

รถขับเข้าโรงจอดของบ้านพักตาอากาศอย่างเงียบๆ จารวีเดินตามหลังยศพล หันซ้ายทีขวาทีราวกับลูกหมา คนรับใช้และบอดี้การ์ดยืนเป็นแถวอย่างเรียบร้อย ยืนเคารพโค้งคำนับให้ยศพด้วยความที่หน้าประตูทางเข้าบ้านพักตากอากาศ “ท่านยศพลสวัสดีครับ/ค่ะ” พวกเขากล่าวทักทายพร้อม

บทที่ 8 โดนอีกแล้ว

ไวน์เต็มแก้ว เธอดื่มจนหมดเกลี้ยง ไวน์นี้รสไม่จัด แต่มีฤทธิ์แรง เมื่อจารวีดื่มหมดสายตาเธอก็เริ่มสลึมสลัว

“ยศ ยศพล มึง มึง รักษาคำพูดของมึงด้วยนะ….” จารวีมือสั่น ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าที่เลือนรางของยศพล แล้วระเบิดคำหยาบออกมา

เสียงพูดยังไม่ทันจบ ยศพลจูบริมฝีปากของเธ