บทที่ 7 เธอเป็นคนเสนอตัวส่งตัวเองมา

รถขับเข้าโรงจอดของบ้านพักตาอากาศอย่างเงียบๆ จารวีเดินตามหลังยศพล หันซ้ายทีขวาทีราวกับลูกหมา คนรับใช้และบอดี้การ์ดยืนเป็นแถวอย่างเรียบร้อย ยืนเคารพโค้งคำนับให้ยศพด้วยความที่หน้าประตูทางเข้าบ้านพักตากอากาศ “ท่านยศพลสวัสดีครับ/ค่ะ” พวกเขากล่าวทักทายพร้อม

บทที่ 8 โดนอีกแล้ว

ไวน์เต็มแก้ว เธอดื่มจนหมดเกลี้ยง ไวน์นี้รสไม่จัด แต่มีฤทธิ์แรง เมื่อจารวีดื่มหมดสายตาเธอก็เริ่มสลึมสลัว

“ยศ ยศพล มึง มึง รักษาคำพูดของมึงด้วยนะ….” จารวีมือสั่น ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าที่เลือนรางของยศพล แล้วระเบิดคำหยาบออกมา

เสียงพูดยังไม่ทันจบ ยศพลจูบริมฝีปากของเธ

บทที่ 9 ฉันจะระเบิดความโกรธออกมา

จารวีกลัดกลุ้มกอดตัวเองอยู่บนโซฟา นิ้วมือจิกลงไปในโซฟา กัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้ดังออกมา

“คุณคะ จะอาบน้ำสักหน่อยมั้ยคะ…” น้าอามคนนั้นเตือนเธอด้วยความหวังดี

“ออกไป ออกไปให้พ้น…” จารวีร้องตะโกนออกมา เธอใส่เสื้อผ้าอย่างลวกๆ กอดกล้องถ่า