บทที่ 5 ผู้ชายของพี่สาว

จารวีรู้สึกร้อนรน ก้มหน้าก้มตาอย่างตื่นกลัวและงุนงง ไม่กล้ามองตายศพลตรงๆ ราวกับว่าคนที่เพิ่งจะทำอะไรบางอย่างที่ต่ำช้าป่าเถื่อนคือเธอ แต่จริง ๆ คือเขา เธอเกลียด เกลียด เกลียดที่สุดเลยจริงๆ

“พี่ยศพล ทำไมพี่ไปนานจัง…”

“ไปคุยธุระมาแป๊บนึงน่ะ….” ยศพลยื่นมือมาแ

บทที่ 6 ควรจะลงโทษเธอยังไงดี

“แต่ว่า ฉันคิดว่าพี่สาวจะไม่มีความสุข….” จารวีพูดเสียงต่ำ เฉลิมชัยมีความรู้สึกไม่ค่อยพอใจในคำพูดของเธอ

“เธอยังเด็กอยู่ อะไรก็ไม่รู้สักอย่าง เอาล่ะ อย่าพุดอะไรที่ให้พี่สาวเธอไม่สบายใจ ถ้าวันนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับโรงเรียนไปซะเลยสิ!”

บทที่ 7 เธอเป็นคนเสนอตัวส่งตัวเองมา

รถขับเข้าโรงจอดของบ้านพักตาอากาศอย่างเงียบๆ จารวีเดินตามหลังยศพล หันซ้ายทีขวาทีราวกับลูกหมา คนรับใช้และบอดี้การ์ดยืนเป็นแถวอย่างเรียบร้อย ยืนเคารพโค้งคำนับให้ยศพด้วยความที่หน้าประตูทางเข้าบ้านพักตากอากาศ “ท่านยศพลสวัสดีครับ/ค่ะ” พวกเขากล่าวทักทายพร้อม