บทที่ 183 ให้ฉันพาเธอไป

แสงอาทิตย์อันอบอุ่นอาบไล้ไปที่ร่างของทั้งสองคน ทั้งสองถูกลำแสงสีทองอาบไล้ทั้งใบหน้า

ภาพนี้งดงามจนทำให้ผู้คนแทบหยุดหายใจ

“พรุ่งนี้พวกเราไปซื้อเสื้อผ้าให้ลูกกัน”

จารวีชักชวน

“ก่อนหน้านี้ก็ซื้อไปตั้งเยอะขนาดนั้นแล้ว เขายังใส่ไม่ทันครบเลย...”

“แฮ

บทที่ 184 เป็นฝีมือคุณตั้งแต่แรกจริงๆ

มองเห็นจารวีชิงยอมแพ้ อารมณ์ของยศพลดียิ่ง เขายกมือข้างหนึ่งจับตัวจารวีวางไว้บนต้นขาของเขา “ฉันไม่ต้องการให้เธอเกิดปัญหาอะไร เข้าใจไหม?”

จารวีเล่นกับต้นคอของยศพล “ฮ่าฮ่า เป็นนายที่คิดเยอะเกินไป นายคิดว่าพี่มนต์ตรีจะทำร้ายฉันหรือ? ยศพล ใจคอนายคับแคบยิ่งน