บทที่ 183 ให้ฉันพาเธอไป

แสงอาทิตย์อันอบอุ่นอาบไล้ไปที่ร่างของทั้งสองคน ทั้งสองถูกลำแสงสีทองอาบไล้ทั้งใบหน้า

ภาพนี้งดงามจนทำให้ผู้คนแทบหยุดหายใจ

“พรุ่งนี้พวกเราไปซื้อเสื้อผ้าให้ลูกกัน”

จารวีชักชวน

“ก่อนหน้านี้ก็ซื้อไปตั้งเยอะขนาดนั้นแล้ว เขายังใส่ไม่ทันครบเลย...”

“แฮ

บทที่ 184 เป็นฝีมือคุณตั้งแต่แรกจริงๆ

มองเห็นจารวีชิงยอมแพ้ อารมณ์ของยศพลดียิ่ง เขายกมือข้างหนึ่งจับตัวจารวีวางไว้บนต้นขาของเขา “ฉันไม่ต้องการให้เธอเกิดปัญหาอะไร เข้าใจไหม?”

จารวีเล่นกับต้นคอของยศพล “ฮ่าฮ่า เป็นนายที่คิดเยอะเกินไป นายคิดว่าพี่มนต์ตรีจะทำร้ายฉันหรือ? ยศพล ใจคอนายคับแคบยิ่งน

บทที่ 185 ต้องการฉันหรือว่าเขา

“ยศพล เจ้าคนชั่วช้า นายออกมาหาฉันให้ไวเลยนะ...” ยศพลก้าวออกจากประตูมา ก็ได้ยินเสียงจารวี ตะโกนสั่งอย่างไร้เหตุผล คิ้วของเขาพลันขมวดแน่นยิ่งขึ้น

เพิ่งรู้ว่าเธอสามารถเหลวไหลได้เช่นนี้ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อปิดบังจากเธอ คาดไม่ถึงว่ายังคงถูกเธอค้นเจอจนได้