บทที่ 181 ค่อยๆเข้าสู่ความทรมาน

จารวีค่อยๆตื่นขึ้นมา เธอลืมตาขึ้น ค่อยๆมองเพดานไว้ ผ่านไปไม่นาน ถึงรู้ว่าฟ้ามืดแล้ว เธอจับเตียงแล้วค่อยๆลุกขึ้นมา

ทั้งตัวเมื่อย ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?เธอค่อยๆทูบหลังคอไว้

“น้าอาม...”

จารวีค่อยๆเปลี่ยนสี ด้านนอกไม่มีคนตอบ

เธอนั่

บทที่ 183 ให้ฉันพาเธอไป

แสงอาทิตย์อันอบอุ่นอาบไล้ไปที่ร่างของทั้งสองคน ทั้งสองถูกลำแสงสีทองอาบไล้ทั้งใบหน้า

ภาพนี้งดงามจนทำให้ผู้คนแทบหยุดหายใจ

“พรุ่งนี้พวกเราไปซื้อเสื้อผ้าให้ลูกกัน”

จารวีชักชวน

“ก่อนหน้านี้ก็ซื้อไปตั้งเยอะขนาดนั้นแล้ว เขายังใส่ไม่ทันครบเลย...”

“แฮ