บทที่ 167

ให้ฉันฆ่าเธอให้ตายคามือ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง นิชาภาห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เดินมาที่ห้องรับแขกอย่างเซ็กซี่

เธอก็มนั่งกับพื้น พิงอยู่ข้างกายยศพล ใบหน้ายิ้มแย้ม

“ยศพล คุณยังรักฉันอยู่ใช่ไหมคะ?”

ยศพลอมยิ้ม ยื่นมือหยิบแก้วไวน์มา “ดื่มนี่ก่อน จะยิ่งได้อารม

บทที่ 168

เสียคุณพ่อไปแล้ว

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจเฝ้าอยู่ข้างๆเขาแล้วฟังเขาสำนึกผิด

หากเวลาสามารถย้อนกลับไปได้ ฉันอยากจะบอกกับคุณว่า พ่อคะ หนูให้อภัยพ่อค่ะ พ่อคะ หนูให้อภัยพ่อแล้วค่ะ พ่อคะ หนูไม่ เคยโกรธพ่อเลย ที่หนูโกรธเพราะ หลายปีมานี่ หนูคิดถึงพ่อมาก

หากเวลาสามารถย้อ

บทที่ 169

ลูกของเราดิ้นแล้ว

ดึกๆ แห่งความมืด ห้องที่ไม่สูงอะไรมาก

เตียงนอนที่ยุ่งเหยิง มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอนอนอยู่ที่บนเตียงด้วยความอ่อนเพลีย ไม่มีแรงแม้สักนิด

เวลานั้น มีเงาผู้ชายเดินเข้ามา เขาออกแรงกับเธอคนนั้น

ผู้ชายพวกนั้น มีเด็กมีแก่ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใครเ