บทที่ 166

ผู้หญิงในห้องรับแขก

“น้าอาม เปิดประตูให้ฉันดูหน่อย เป็นหมาป่าอะไร?” จารวีต้องการที่จะเปิดประตูให้ได้

น้าอามทำอะไรไม่ถูก ยิ่งอยู่เธอก็ยิ่งดูกระวนกระวาย ทำให้จารวียิ่งทวีความสงสัย

“คุณจารวีคะ เห็นทีจะไม่ได้ค่ะ”....น้าอามกลัวจนเหงื่อแตก

จารวีหน้าบึง ความอยา

บทที่ 167

ให้ฉันฆ่าเธอให้ตายคามือ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง นิชาภาห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เดินมาที่ห้องรับแขกอย่างเซ็กซี่

เธอก็มนั่งกับพื้น พิงอยู่ข้างกายยศพล ใบหน้ายิ้มแย้ม

“ยศพล คุณยังรักฉันอยู่ใช่ไหมคะ?”

ยศพลอมยิ้ม ยื่นมือหยิบแก้วไวน์มา “ดื่มนี่ก่อน จะยิ่งได้อารม

บทที่ 168

เสียคุณพ่อไปแล้ว

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจเฝ้าอยู่ข้างๆเขาแล้วฟังเขาสำนึกผิด

หากเวลาสามารถย้อนกลับไปได้ ฉันอยากจะบอกกับคุณว่า พ่อคะ หนูให้อภัยพ่อค่ะ พ่อคะ หนูให้อภัยพ่อแล้วค่ะ พ่อคะ หนูไม่ เคยโกรธพ่อเลย ที่หนูโกรธเพราะ หลายปีมานี่ หนูคิดถึงพ่อมาก

หากเวลาสามารถย้อ