บทที่ 168 เสียคุณพ่อไปแล้ว

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจเฝ้าอยู่ข้างๆเขาแล้วฟังเขาสำนึกผิด

หากเวลาสามารถย้อนกลับไปได้ ฉันอยากจะบอกกับคุณว่า พ่อคะ หนูให้อภัยพ่อค่ะ พ่อคะ หนูให้อภัยพ่อแล้วค่ะ พ่อคะ หนูไม่ เคยโกรธพ่อเลย ที่หนูโกรธเพราะ หลายปีมานี่ หนูคิดถึงพ่อมาก

หากเวลาสามารถย้อนก

บทที่ 169 ลูกของเราดิ้นแล้ว

ดึกๆ แห่งความมืด ห้องที่ไม่สูงอะไรมาก

เตียงนอนที่ยุ่งเหยิง มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอนอนอยู่ที่บนเตียงด้วยความอ่อนเพลีย ไม่มีแรงแม้สักนิด

เวลานั้น มีเงาผู้ชายเดินเข้ามา เขาออกแรงกับเธอคนนั้น

ผู้ชายพวกนั้น มีเด็กมีแก่ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใครเป็

บทที่ 170 ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต

ในห้องรับแขก นิชาภาเป็นเสื้อผ้าใหม่ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อย

การฝืนอยู่โดยที่ยาพิษบวกกับร่างกายอ่อนแอ ทำให้เธอเกือบจะล้มลง

ในกระจก เธอเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ แววตาหมองคล้ำ จากที่สดใสก็กลายเป็นหม่นหมองไม่มีราศี