บทที่ 153 ทำเรื่องที่อยากทำ

ถามแบบนี้ออกมาได้ มันต้องใช้กำลังใจมากแค่ไหน เขาไม่กล้าถามชีวิตเธอยังเหลือเวลาเท่าไร

“ในข้อมูลแสดงว่า เวลานานสุดอยู่ได้2ปี สั้นสุดเพียง10เดือน ต้องดูร่างกายคนไข้ครับ”

ยศพลจ้องหมอฮูโอด้วยสายตาคมเฉียบ นานที่แสดงให้เห็นความเหม่อลอย

บทที่ 154 รักไร้ขอบเขตความเจ็บปวดก็เช่นกัน

กลางดึกที่มืดมน ยื่นมือแล้วไม่เห็นนิ้ว แสงสว่างดวงจันทร์กระทบเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ทำให้ห้องที่หรูหรานั้นมีแสงสว่างขึ้นมาชั้นหนึ่ง จนเหมือนอยู่ในฝัน

จารวีนอนอยู่ในพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตาลอยนั้นมองแสงสว่างดวงจันทร์มี่ไกลออก

บทที่ 155 ถึงตายก็จะอยู่ด้วยกัน

ในห้องสงบไปทันที จารวีเปิดเอกสารเป็นกองบนโต๊ะนั้นออก

จากนั้นเปิดหน้าหนึ่งไป ตรงหน้าเป็นตัวอักษรที่กำลังเด้ง จู่ๆเธอใจเต้นแรงสับสนขึ้นมา

ดื่มน้ำไปแก้วหนึ่ง พลางรีบหลับตาลง เพื่อให้ตัวเองสงบลงมา

จารวีนะจารวี เธอ