บทที่ 154 รักไร้ขอบเขตความเจ็บปวดก็เช่นกัน

กลางดึกที่มืดมน ยื่นมือแล้วไม่เห็นนิ้ว แสงสว่างดวงจันทร์กระทบเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ทำให้ห้องที่หรูหรานั้นมีแสงสว่างขึ้นมาชั้นหนึ่ง จนเหมือนอยู่ในฝัน

จารวีนอนอยู่ในพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตาลอยนั้นมองแสงสว่างดวงจันทร์มี่ไกลออก

บทที่ 155 ถึงตายก็จะอยู่ด้วยกัน

ในห้องสงบไปทันที จารวีเปิดเอกสารเป็นกองบนโต๊ะนั้นออก

จากนั้นเปิดหน้าหนึ่งไป ตรงหน้าเป็นตัวอักษรที่กำลังเด้ง จู่ๆเธอใจเต้นแรงสับสนขึ้นมา

ดื่มน้ำไปแก้วหนึ่ง พลางรีบหลับตาลง เพื่อให้ตัวเองสงบลงมา

จารวีนะจารวี เธอ

บทที่ 156 ฉันรักคุณจริงขอสัญญา

ยศพลเดินไปกี่ก้าว แล้วหยุด พลางหันกลับมามองจารวีทีหนึ่ง

จารวีมองเธออย่างบุดเปรี้ยวไว้ ใบหน้าหวานนั้นราวว่าเต็มไปด้วยน้ำฝน อีกทั้งทำหน้าหงุดหงิด

ยศพลหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินกลับมาก้าวยาวๆ

มือใหญ่เขายื่นไปปาดน้ำตาให้ “จารวี