บทที่ 152 เธอช่างน่าตรึงใจเหลือเกิน

เมื่อเห็นรถจารวีกำลังจะชนกับรถไฟแล้ว ยศพลเร่งความเร็วมากทันที เขาแล่นไปแนบกับรถเธอ แล้วชนรถเธอเอียงไปข้างๆอีกฝั่ง

ข้างๆเต็มไปด้วยต้นไม้ รถFerrariสีแดงเมื่อชนไปหลายรอบแล้วพลางหยุดลงได้สักที

ยศพลจอดรถลง แล้ววิ่งออกมาอย่างเป็นบ

บทที่ 153 ทำเรื่องที่อยากทำ

ถามแบบนี้ออกมาได้ มันต้องใช้กำลังใจมากแค่ไหน เขาไม่กล้าถามชีวิตเธอยังเหลือเวลาเท่าไร

“ในข้อมูลแสดงว่า เวลานานสุดอยู่ได้2ปี สั้นสุดเพียง10เดือน ต้องดูร่างกายคนไข้ครับ”

ยศพลจ้องหมอฮูโอด้วยสายตาคมเฉียบ นานที่แสดงให้เห็นความเหม่อลอย

บทที่ 154 รักไร้ขอบเขตความเจ็บปวดก็เช่นกัน

กลางดึกที่มืดมน ยื่นมือแล้วไม่เห็นนิ้ว แสงสว่างดวงจันทร์กระทบเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ทำให้ห้องที่หรูหรานั้นมีแสงสว่างขึ้นมาชั้นหนึ่ง จนเหมือนอยู่ในฝัน

จารวีนอนอยู่ในพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตาลอยนั้นมองแสงสว่างดวงจันทร์มี่ไกลออก