บทที่ 384 องค์หญิงชิงหัวถูกลักพาตัว

องค์หญิงชิงหัวเช็ดน้ำตา

พระนางยกถ้วยยาขึ้น เป่าเบาๆ แล้วยื่นไปที่ริมพระโอษฐ์ของฮองเต้

ริมพระโอษฐ์ของฮองเต้ค่อยๆ เผยอขึ้น

ในตอนนั้นเอง

เสียงเย็นชาดังขึ้น

"หยุดก่อน!"

อวิ๋นชูรีบวิ่งเข้ามา

สีหน้าของนางสนมอิ้นเฟยเปลี่ยนไป รีบยกถ้วยยาจ่อที่พระโอษฐ์ของฮองเต้

"

บทที่ 385 ข้าจะสู้กับเจ้าจนถึงที่สุด

แม้จะเป็นฤดูร้อน

แต่สถานที่นี้เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

องค์หญิงชิงหัวสวมเพียงชุดเดียว ทั้งตัวรู้สึกหนาวเหน็บ

นางมองซ้ายมองขวา ในห้องนี้มีเพียงนางกับฉู่รุ่ยสองคน

ฉู่รุ่ยเป็นคนป่วย

นางน่าจะหนีจากมือฉู่รุ่ยได้

นางลุกขึ้นจากพื้นอย่างไม่ให้สังเกตเห็น

ทันทีที่นางกำล

บทที่ 386 อายุขัยยี่สิบปี

ฟ้ามืดแล้ว

อวิ๋นชูและฝานหมิงนำทหารองครักษ์ล้อมลานเก่าผุพังแห่งหนึ่งเอาไว้

ลานแห่งนี้เคยเป็นที่ที่ไทเฮาใช้สวดมนต์ หลังจากไทเฮาสิ้นพระชนม์ ไม่มีใครดูแลและซ่อมแซม จึงทรุดโทรมลงเรื่อยๆ

ดวงตาของอวิ๋นชูเย็นชา นางไม่คิดเลยว่าฉู่รุ่ยจะกล้าลงมือในวังหลวง

สุนัขถูกบีบคั้นจนต้องก