บทที่ 385 ข้าจะสู้กับเจ้าจนถึงที่สุด

แม้จะเป็นฤดูร้อน

แต่สถานที่นี้เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

องค์หญิงชิงหัวสวมเพียงชุดเดียว ทั้งตัวรู้สึกหนาวเหน็บ

นางมองซ้ายมองขวา ในห้องนี้มีเพียงนางกับฉู่รุ่ยสองคน

ฉู่รุ่ยเป็นคนป่วย

นางน่าจะหนีจากมือฉู่รุ่ยได้

นางลุกขึ้นจากพื้นอย่างไม่ให้สังเกตเห็น

ทันทีที่นางกำล

บทที่ 386 อายุขัยยี่สิบปี

ฟ้ามืดแล้ว

อวิ๋นชูและฝานหมิงนำทหารองครักษ์ล้อมลานเก่าผุพังแห่งหนึ่งเอาไว้

ลานแห่งนี้เคยเป็นที่ที่ไทเฮาใช้สวดมนต์ หลังจากไทเฮาสิ้นพระชนม์ ไม่มีใครดูแลและซ่อมแซม จึงทรุดโทรมลงเรื่อยๆ

ดวงตาของอวิ๋นชูเย็นชา นางไม่คิดเลยว่าฉู่รุ่ยจะกล้าลงมือในวังหลวง

สุนัขถูกบีบคั้นจนต้องก

บทที่ 387 อ๋องผู้สำเร็จราชการฉู่รุ่ย

ค่ำคืนมืดมิด

เมฆดำบดบังจันทร์เงิน ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย

วังเย็นเงียบเหงา เป็นครั้งคราวได้ยินเสียงร้องไห้ของสตรี ดูน่าสะพรึงกลัว

"ชูเอ๋อร์ ข้าไม่เป็นไร" นางสนมอวิ๋นเฟยยิ้มพลางเอ่ย "ที่สตรีในวังเย็นเสียใจ ทุกข์ทรมาน และเสียสติ เพราะพวกนางยังมีความหวัง แต่ควา