ความลับที่ไม่เป็นความลับ
โดย White
9.4
คะแนนรีวิว
33
ตอน
34.6K
ยอดอ่าน
โรแมนติก
เมื่อความซื่อสัตย์ถูกทำลายด้วยการทรยศจากแฟนหนุ่มและเพื่อนสนิท ฉีโย่วที่กำลังหัวใจสลายจึงตัดสินใจไปปลดปล่อยอารมณ์ในผับเพื่อลืมความเจ็บปวด ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งกับชายแปลกหน้าจบลงด้วยความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เธอคิดว่าจะเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว แต่โชคชะตากลับเล่นตลกอย่างร้ายกาจ เมื่อเธอพบความจริงที่น่าตกใจในภายหลังว่า ชายหนุ่มที่เธอแอบหนีมานั้นแท้จริงแล้วคือ เหยาซี เจ้านายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลของเธอนั่นเอง ความผิดพลาดเพียงคืนเดียวกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่สลัดไม่หลุด จนเธอได้แต่ร่ำร้องขอความสงบสุขให้ชีวิตตัวเอง
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่1ภายในร้านอาหารของห้างดังในกรุงเทพมีชายวัยกลางคนและอีกหนึ่งหญิงสาวนั่งอยู่ด้วยใบหน้าบ่งบอกถึงความยินดีที่หญิงสาวอ่อนวัยประสบความสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งของชีวิต“ลุงยินดีด้วยนะลูกที่หนูทำได้สำเร็จแล้ว”“มา…มา…เรามาฉลองกันดีกว่าวันนี้ลุงเลี้ยงเต็มที่เลย”“แก้วขอขอบคุณ…คุณลุงมากนะคะ แก้วมีวันนี้ได้ก็เพราะคุณลุงเมตตาสั่งสอนและให้โอกาส” แก้วยิ้มยินดี สำนึกในบุญคุณของชายกลางคนตรงหน้าที่หยิบยื่นโอกาสให้เธอ“ขอบคุณอะไรกัน เป็นแก้วเองต่างหากที่มีความขยัน อดทนและมีความตั้งใจใฝ่รู้ลุงเพียงแค่แนะนำเท่านั้น” ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างใจดีชายตรงหน้าเปรียบเสมือนพ่อของเธอ คุณลุงเป็นเชฟใหญ่ในโรงแรมดังที่เธอทำงานอยู่ ตอนนั้นเธอเพิ่งจะเข้ามาศึกษาปริญญาตรีในกรุงเทพฯ และยังไม่รู้จักใคร อีกทั้งเธอต้องรีบหางานพิเศษทำด้วยค่าใช้จ่ายจิปาถะและค่ารายวิชาที่ลงเรียน ประจวบเหมาะที่เธอเห็นป้ายประกาศรับนักศึกษาพาร์ทไทม์ติดอยู่ภายในรั้วมหาวิทยาลัยจึงตัดสินใจสมัครอย่างไม่ลังเลในตำแหน่งเด็กล้างจานในโรงแรม ด้วยเธอเป็นคนขยัน ตรงต่อเวลา อดทนเรียนรู้ทุกอย่างได้เร็ว ทั้งกิริยานอบน้อมจึงได้รับความเมตตาเอ็นดูจากเชฟใหญ่ เธอทำงานจนเข้าปีที่ 2 ก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยเชฟฝึกหัด ด้วยเชฟใหญ่เอ็นดูจึงถ่ายทอดความรู้ศิลปะด้านการทำอาหารและซอสต่างๆ ให้มากมาย“แก้วจะทำอะไรต่อไปลูก” ลุงฮัวเอ่ยถามอย่างห่วงใย“แก้วจะกลับเชียงใหม่หางานทำที่นู่นค่ะ แก้วเป็นห่วงแม่และน้องๆ”“มีอะไรให้ลุงช่วยก็รีบโทรมาบอกนะลูก แล้วจะเดินทางกลับวันไหนละ”“แก้วจองตั๋วไว้แล้วค่ะ รถออกวันนี้ตอน 5 ทุ่ม”“ทำไมเร็วจังลูกเอ๋ย…เฮ้อ…” ลุงฮัวถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย วันนี้เขาต้องไปดูแลอาหารสำหรับงานเลี้ยงไม่สามารถไปส่งเด็กน้อยที่ขนส่งได้“เอาละๆ นี่ก็ทุ่มครึ่งแล้วหนูรีบกลับไปเตรียมตัวเก็บข้าวของเถอะ”“แก้วสัญญามีเวลาว่างเมื่อไรแก้วจะรีบมาหาคุณลุงทันทีเลยดีไหมคะ” เด็กสาวเอ่ยพลางยิ้มไปทั้งดวงตา“สัญญาแล้วนะลูก ลุงจะรอนะ อย่าหลอกให้คนแก่ดีใจเก้อเชียวละ” มือหนาขยี้ผมร่างบางด้วยความเอ็นดู“แก้วสัญญาค่ะ แก้วไปก่อนนะคะคุณลุง” หญิงสาวพนมมือไหว้ผู้สูงวัยอย่างอ่อนช้อย และยื่นที่อยู่ติดต่อที่เชียงใหม่ให้ก่อนจะโบกแท็กซี่เพื่อไปกลับห้องพักจัดเก็บสัมภาระและเดินทางไปสถานีขนส่ง
อ่านตอนแรกก่อน
